داخلی صفحه علوم‌شناختی و فرهنگ آرشيو مقاله
 
فرهنگ و علوم شناختی
جسی پرینز/ برگردان: عباس مهدوی
فلسفه تحلیلی و علوم شناختی از فرهنگ غفلت کرده اند. در فلسفه تحلیلی، فرهنگ موضوع مهمی نبوده است. به جز در بحث های نسبی گرایی اخلاقی و بحث های انعطاف پذیری/شکل گیری ادراکی نمی توان ردّی از فرهنگ در سایر بحث های تحلیلی پیدا کرد. البته فرهنگ گاهی اوقات به عنوان موضوعی در فلسفه علوم اجتماعی، و البته در فلسفه قاره ای مورد بحث قرار می گرفت. فرهنگ در علوم شناختی نیز مورد بی مهری واقع شد، اما در سال های اخیر، توجه به فرهنگ در علوم شناختی بیشتر شده است. در علم شناختی، تلاش ها برای آزمایش تجربی تأثیر فرهنگ بر فرایندهای ذهنی افزیش چشمگیری یافته است. مقاله پیشرو ارزیابی می کند که علم شناختی فرهنگ به چه نحوه هایی بر بحث های فلسفی تأثیر گذاشته است.
فرهنگ و علوم شناختی
۱.فرهنگ چيست
از معناي واژۀ "فرهنگ"، به‌ويژه در انسان‌شناسي، خيلي بحث شده‌است. نخستين تعريف خيلي مهم از فرهنگ را ادوارد تيلور ارائه كرد، كسي كه متن انسان‌شناسي اصلي‌اش را با اين شرط/قيد آغاز كرد كه فرهنگ، "عبارت است از امري كه مشتمل بر معرفت، باور، هنر، قانون، اخلاق، عادات و رسوم، و ساير قابليت‌ها و عاداتي‌ست كه توسط شخص به‌عنوان عضوي از جامعه اخذ مي‌شود." نويسندگان بعدي نگران بودند كه تعريف تيلور آيتم‌ها روان‌شناختي را با آيتم‌هاي بيروني (مانند هنر) يكي مي‌كند. از نقطه‌نظر روان‌شناختي، اين یک مشكل بود، به‌ويژه براي كساني كه اميد داشتند به اينكه فرهنگ به‌عنوان نوع طبيعي توصيف شود، و ازاينرو به‌عنوان سوژۀ مناسبي براي تحقيق علمي توصيف شود. ساير تعاريف اغلب سعي مي‌كنند ميان گزينه‌ها دروني و بيروني تعريف تيلور دست به انتخاب بزنند.
در طرف بيروني، انسان‌شناسان بر مصنوعات و رفتارها تمركز كردند. هرسكويتس به ما مي‌گويد، "فرهنگ بخشي از محيط‌زيست است كه ساخته دست بشر است،" و ميد مي‌گويد فرهنگ "رفتار آموخته‌شده مشترك در جامعه يا زير گروه است."
اين ابعاد در صورت‌بندي مالينوسكي تركيب شدند: "فرهنگ يك واحد كاملا سازمان يافته‌اي‌ست كه به دو جنبه بنيادي تقسيم مي‌شود - " مجموعۀ مصنوعات و سيستم آداب و رسوم. "
جديدا، تعاريفی ناظر به جنبۀ بيروني فرهنگ چرخش نشانه‌شناختي كردند. بر وفق نظر گيرتز ، فرهنگ "یک نمونۀ به‌لحاظ تاريخي منتقل‌شده‌اي از معاني هست كه در نمادها متجسد شد." فرهنگ، بر اين اساس، مانند متن است؛ چيزي كه بايد از رهگذر بررسي نمادها تفسير شود. براي گيرتز، تفسير مشتمل است بر توليد "توصيفات سخت،" كه در آنها فعاليت‌ها رفتاري به ‌تفصيل توصيف مي‌شوند تا ارتباطات استنتاجي ميان پديده‌هاي مشاهده‌شده را دنبال كنند. این كافي نيست که به یک مراسم مشاهده شده با عنوان "ازدواج" اشاره كنيم، بلکه ما بايد بازشناسي كنيم كه مراسم عروسي در ميان گروه‌هاي اجتماعي داراي نتايج مختلفي است، و اينها بايد توصيف شوند. به‌طور ايده‌آال، مردم‌شناس مي‌تواند یک فرهنگ را از نقطه‌نظر اعضايش نشان دهد.
توصيفات سخت گريتز به نظر مي‌رسد از تمركز بيروني رويكردهاي پيشين به قلمروهاي روان‌شناختي‌تر ناشي مي‌شود، اما او تفسيري به دست نمی دهد تا به‌طور محوري آزمون روان‌شناختي را دربربگيرد. واژۀ "توصيف سخت" از رايل گرفته شد. در رويكردي "مادي‌گرايي فرهنگي"، قلمروهای روان‌شناختي کنار گذاشته می شوند. مادي‌گرايان فرهنگي بر اين باورند كه توصيف سخت مانع تبيين مي‌شود، چراكه عواملي كه فعاليت‌هاي اجتماعي را معين مي‌كنند اساسا طبيبان ناشناخته هستند. براي هريس ، اين عوامل اساسا مشتمل بر متغيرهاي مادي هستند، مانند شرايط اكولوژي كه در آن گروهي زندگي مي‌كنیم و تكنولوژي‌ها در دسترس. تنوع و تغيير فرهنگي مي‌تواند توسط اين عوامل به‌خوبي تبيين شود، بدون توصيف فعاليت‌هاي كاملا مشروح، داستان‌ها يا حالات روان‌شناختي. هريس رويکرد مادي‌انگار را اتیک « etic» مي‌نامد و آن را با رويكردهاي امیک « emic » مقايسه مي‌کند، که سعي مي‌کند فرهنگ را از درون فراچنگ کند. اين متفاوت است با تمايز دروني/بيروني ، چراکه حتي آيتم‌هاي فرهنگي بيروني، مانند آثار هنري، ممکن است بخشي از تحليل‌هاي امیک در مورد مدل هريس باشد، از اين‌رو، آنها متعلق به محيط‌هاي نمادين فرهنگ هستند نه محيط‌هاي اکولوژي يا تکنولوژيکي؛ متغيرهايي که مي‌توانند ميان زمينه‌هاي فرهنگي تکرار شوند. هريس براي تعميم‌ها هدف‌گيري مي‌کند درحالي‌که گيرتز براي تفاسير (خيلي خاص) هدف‌گيري مي‌کند. بحث ميان نشانه‌شناس‌ها و مادي‌انگارها مي‌تواند به‌عنوان بحثي در اين‌باره توصيف شود که آيا انسان‌شناسي بهتر است به عنوان يکي از شاخه های علوم انسانی دنبال ‌شود يا به عنوان علم.
برخلاف تيلور، رويکردهايي که ما تاکنون بررسي کرديم، توأم با مادي‌انگاري فرهنگي که يک غايت را مدنظر دارد، روي متغيرهاي بيروني متمرکزند. اما رويکردهاي روان‌شناختي به فرهنگ هم فراگير/غالب هستند، همان‌طور که علم شناختي با چرخش فرهنگي همراه بود. دي آندريد به ما مي‌گويد که، از دهه ۱۹۵۰، "گفته مي‌شد که فرهنگ عبارت است از قوانين/قواعد... گفته مي‌شد اين قواعد آشکار نيستند چراکه مردم عادي نمي‌توانند به شما بگويند که آنها چيستند". ريچرسن و بويد فرهنگ را تعريف مي‌کنند به‌عنوان "اطلاعاتي که قادرند بر رفتار افرادي تأثير بگذارند که آنها را از ساير اعضاي انواع‌شان ، از طريق تعليم، تقليد، و ساير صورت‌هاي انتقال اجتماعي، فرا مي‌گيرند." اسپربر فرهنگ را اين‌گونه توصيف مي‌کند "بازنمايي‌هاي عمومي و ذهنيِ پايدارِ به‌طور گسترده‌ توزيع شده اي، که در گروه اجتماعي مفروضي قرار دارند."
آنهايي که تعاريف فرهنگ را بسط مي‌دهند ضرورتا فرض نمي‌کنند که يک تحليل خوب بايد به فهم گفتاري/محاوره‌اي واژه وفادار باشد. البته، اين تعاريف هنجاري هستند، به‌طوري‌که آنها مي‌توانند براي راهنمايي پژوهش مورد استفاده قرار گيرند. تمرکز روي مصنوعات چه بسا تحقيق را به‌سوي اشيا و موسسه‌هاي توليدي معطوف مي‌کند. تمرکز روي رفتار ممكن است تحقيق از فعاليت‌هاي انساني را تقويت کند، تمرکز روي نمادها چه بسا زبان را به‌عنوان سوژه اساسي تحقيق اخذ مي‌کند. جهت‌گيري مادي‌انگار ممكن است توجه را به سمت اکولوژي تغيير ‌دهد، و تمرکز روي حالات ذهني ممكن است از آزماش روان‌شناختي حمايت ‌کند. به‌نحو فلسفي، تعاريفي که روي متغيرهاي بيروني متمرکزند، مستلزم آنند که فرهنگ قابل تحويل به حالات ذهني افراد نيستند، درحالي‌که تعاريف روان‌شناختي ممکن است مستلزم مخالف آن باشند. اين مسئله با بحث‌هايي درباره فردباوري روش‌شناسانه مرتبط است. از يک طرف، تعاريف ريچرسن و بويد (فرهنگ به‌عنوان اطلاعات) وجود دارد که متغيرهاي بيروني را کنار مي‌گذارند، و، در طرف ديگر، نويسندگاني مانند هريس هستند، که مي‌گويند مي‌توان روان‌شناسي را کنارگذاشت.
خلاصه، بيشتر تعاريف فرهنگ را به‌عنوان چيزي که ميان اعضاي گروه اجتماعي مشترک است و به سبب تعلق داشتن به آن گروه مشترک‌اند، توصيف مي‌کنند. همان‌طور که گفته شد، اين صورت‌بندي به اندازه کافي عام است. از اين‌رو، اين صورت‌بندي بايد اصلاح شود، با پيشنهاد کردن گزارش خاصي از اينکه چه نوع آيتم‌هاي مشترکي به‌عنوان امر فرهنگي توصيف مي‌شود، و چه نوع انتقالي به‌عنوان امر اجتماعي تلقي مي‌شود. تعاريفي که در اينجا بررسي شد نشان‌مي‌دهند که چنين اصلاحاتي موضوع بحث هستند.
۲. انتقال فرهنگي
يک خط مشترک در تعاريفي كه پيشتر بررسيدیم، اين است که فرهنگ به‌لحاظ اجتماعي قابل انتقال است. بر اين نکته پيشتر در تعريف تأثيرگذار تيلور تأکيد شد.
۲.۱ مِم‌ها و اپيدمولوژي فرهنگي
اين يک حرف پيش‌پا‌افتاده است که فرهنگ‌ها فراخور زمان تغيير مي‌کنند. برخي تحقيقات ماهيت اين تغييرات را بررسي مي‌كنند. چنين تغييراتي اغلب تحت عنوان تكامل فرهنگي توصيف مي‌شوند. همان‌طور كه اين اصطلاح نشان مي‌دهد، تغيير فرهنگي ممكن است از جهات مختلفي شبيه تغيير بيولوژيكي باشد. همانند ويژگي‌هاي بيولوژيكي، ما مي‌توانيم به فرهنگ به‌عنوان دارندۀ ويژگي بينديشيم. در تحقيق از تكامل فرهنگي به عواملي می پردازیم كه مي‌توانند معين كنند كه چه ويژگي‌هاي فرهنگي‌اي منتقل مي‌شوند.
برخي نويسندگان شباهت ميان تكامل فرهنگي و تكامل بيولوژيكي را به كناري نهادند. معروف‌ترين فرايند تكاملي در بيولوژي، انتخاب طبيعي است: ويژگي‌هايي كه تناسب را بسط مي‌دهند باور كردني‌ترند نسبت به ويژگي‌هايي كه از نسلي به نسل بعد منتقل مي‌شوند. نظريۀ قرن بيستمي تكامل ("فرضيۀ مدرن") اين ايدۀ داروين را با اين اصل كه ويژگي‌ها به‌نحو ژنتيكي منتقل مي‌شوند، تكميل مي‌كند. ژن‌ها ويژگي‌هایی (يا فنوتيپ‌هایی) را توليد مي‌كنند، كه بر موفقيت توليد مثل تأثير مي‌گذارند، و بدين‌وسيله تأثير مي‌گذارند بر اينكه كدام ژن‌ها به نسل بعدي منتقل مي‌شوند. ريچار داوكينز كه به تعميم اين نظريه كمك كرد، پيشنهاد مي‌كند كه ويژگي‌هاي فرهنگي به‌نحو مشابهي بازتوليد مي‌شوند. داوكينز آيتم‌هاي فرهنگي را به‌عنوان "مِم‌ها" تلقی مي‌كند؛ مِم با الگوبرداری از "ژن"، بر اين ايده تأکید می کند كه فرهنگ مقلدانه منتقل مي‌شود. مم، همانند ژن، بسط پيدا مي‌كند.
ادعاي داوكينز اين است كه، به‌عنوان مثال، ايده‌ها مي‌توانند به‌عنوان هوياتي مفهوم‌سازي شوند كه از ذهني به ذهن ديگر مي‌پرند، و از خودشان كپي مي‌كنند. همانطور كه ژن‌ها از خودشان كپي مي‌كنند، در اندازه‌هاي مختلف بر وفق تأثيرات شان بر اندام‌واره‌هايي كه آنها را حمل مي‌كنند و بر محيط‌هاي محلي آنها، بنابراين ايده‌ها هم از خودشان كپي مي‌كنند در اندازه‌هاي مختلف بر وفق تأثيرات‌شان بر اندام‌واره‌هايي كه آنها را حمل مي‌كنند و بر محيط‌هاي محلي آنها.
برخي نويسندگان بر شباهت تأكيد كردند، به اینکه استدلال می کنند كه تفاوت‌هاي محوري ای ميان انتقال ژنتيكي و فرهنگي وجود دارد. در انتخاب طبيعي، ژن‌ها معمولا به‌طور عمودي از والدين تا كودكان پخش مي‌شوند. آيتم‌هاي فرهنگي، در مقابل، اغلب يك‌سويه در ميان هم‌سنخ‌ها منتشر مي‌شوند، و حتي مي‌توانند از كودكان تا والدين پخش شوند، با رشد ايميل و ساير نوآوري‌هاي تكنولوژيكي. ويژگي‌هاي فرهنگي همچنين به‌نحو كوركورانه منتشر نمي‌شوند بلكه متأثر از نيت‌ها هستند. يك معلم ممكن است بخواهد ويژگي‌اي را منتشر كند، و دانش‌آموز ممكن است تشخيص دهد كه آن ويژگي واجد ارزش ا‌ست، و نوآوران ممكن است كه به قصد حل مسائل، ويژگي‌هاي جديدي به‌دست دهند.... برخي ويژگي‌هاي فرهنگي قابل انتقال هستند چراكه آنها تناسب بيولوژيكي را بسط مي‌دهند، اما ويژگي‌هايي كه اندازه‌ توليد مثل را كاهش مي‌دهند، مانند ابزارها يا جنگ يا جلوگيري (از آبستني) همچنين مي‌توانند منتشر شوند، و ويژگي‌هاي بسياري، مانند گرايش‌هاي موسيقي، بدون هرگونه تأثير بر توليد مثل يا ادامه حیات منتشر مي‌شوند. برخلاف ژن‌ها، ويژگي‌هاي فرهنگي همچنين به طور ناقص تكثير مي‌شوند، گاهي نسبتا با هر انتقالي تغيير مي‌كنند. و هيچ تمايز آشكاري درون فرهنگ ميان ژنوتيپ و فنوتيپ وجود ندارد؛ ويژگي‌اي كه بازتوليد شد اغلب نسبت به بازتوليد كردن مسئول است. به‌عنوان مثال، اگر كسي دوچرخه‌سواري را فرابگيرد، هيچ تمايز آشكاري ميان مكانيزم دروني و بروز بيروني وجود ندارد.
ديدگاه مِم با مشكلات بسياري روبرو است، بيشتر آنها بر تقليد از شباهت ژن/ميم تمركز مي‌كنند. اين نگراني‌ها گاهي از طريق نظريه‌پردازهاي علوم اجتماعي ناشي مي‌شود كه مخالف نظريه‌هاي تكاملي فرهنگ هستند. البته نظريه‌هاي تكاملي فرهنگي به‌طور كلي مستلزم آن نيست كه نظريه مِم صادق است.
همۀ اين تضاد‌ها تاحدودي نشان مي‌دهند مفهوم مِم گمراه‌كننده است. ويژگي‌هاي فرهنگي به انحائي منتشر مي‌شوند كه به‌طور قابل توجهي از ژن‌ها متمايز هستند. اسپربر تلاش می کند مقايسه با ژن‌ها را کنار بگذارد و در عوض شباهت اپيدمولوژي را پيش مي‌نهد. آيتم‌ها فرهنگي، كه در نظر وی بازنمايي هستند، مانند ويروس‌ها منتشر مي‌شوند. آنها مي‌توانند يك‌سويه منتشر شوند، و مي‌توانند تناسب را كاهش دهند. انتقال ويروسي به واگيري وابسته است و، مانند ويروس‌ها، برخي ويژگي‌هاي فرهنگي فريبنده‌تر از سايرين هستند. يعني، يادگيري برخي ويژگي‌ها آسان‌تر است – آنها به‌نحو روان‌شناختي الزام‌آورتر هستند.
بوير اين ايده را بر انتشار باورهاي ديني اطلاق كرد. حكايت‌هاي ماوراء‌طبيعي بر معرفت موجود استوارند، اما به اضافه تغييراتي كه آنها را مهيج مي‌سازد، مانند ايدۀ شخصي كه مي‌تواند از مرگ نجات پيدا كند و روي ديوارها قدم بزند. بوير از راه آزمايش نشان مي‌دهد كه چنين تغييرات نامتعارف در مورد مقولات معمولي به‌آساني قابل يادآوري و انتشار هستند.
یکی از مفاهیم مرتبط با مِم ها ایده فرهنگ تکاملی است. اعتبار مفهوم فرهنگ تکاملی جدیدا به دلیل ارزشیابی مجدد این واژه توسط انسان شناسان، بسط پیدا کرد. قلمرو وسیع تکامل از ژن های ساده تا مفاهیم انتزاعی تر، مانند طرح ها و باورها، ایده فرهنگ تکاملی را معقول تر می کند. نظریه فرهنگ تکاملی به عنوان ""نظریه فیلوژنی فرهنگی" تعریف می شود.
۲.۲ تقليد و فرهنگ حيواني
در انتقال فرهنگي، ويژگي‌ كسب‌شده‌اي كه توسط يك عضو گروه اجتماعي تملك شد سرانجام به عضو ديگر همان گروه مي‌رسد. براي اينكه اين امر رخ دهد، بايد برخي مكانيزم‌هاي يادگيري وجود داشته باشد كه منجر ‌شود به انجام دادن آنچه فرد ديگر انجام مي‌دهد. مكانيزم‌هاي يادگيري سنتي، مانند يادگيري، ويژگي و خطاي همبسته، و شرطي‌سازي از طريق تقويت، براي تبيين يادگيري اجتماعي ناكافي هستند. اگر يك فرد رفتاري را جلوي ديگري بروز مي‌دهد، ديگري ممكن است آن باور را به يك مدل ربط بدهد، اما آن ربط وی را وادار نمي‌كند كه خود آن رفتار را انجام دهد. به‌همان منوال، شاهد رفتار بودن نمي‌تواند منجر به شرطي‌سازي شود، چراكه مشاهده به‌تنهايي ارزش تقويتي ندارد. شرطي‌سازي مي‌تواند به‌عنوان ابزاري در انتقال اجتماعي استفاده شود، البته – معلم مي‌تواند به دانش‌اموز جايزه دهد – اما اين آماده‌سازي وابسته است به دستيابي یا موفقيت پيشيني: دانش‌آموز بايد تلاش كند تا آنچه را معلم انجام داده است يا تعليم داده است را انجام دهد. از اين‌رو، انتقال مستلزم مكانيزم‌هاي يادگيري‌اي‌ست كه از اينهايي كه بيان شد فراتر مي‌رود؛ مكانيزم‌هايي كه يادگيرنده را وامي دارد تا آنچه را كه مدل انجام داده‌است را باز توليد كند.
خلاصه، انتقال فرهنگي به‌نظر مي‌رسد وابسته به كپي كردن است. زماني كه مدلي را مشاهده مي‌كنيم، دو چيز وجود دارد كه يكي ممكن است كپي باشد: غايت يا وسايل. اگر مدل ميوه‌اي را از گياهي به‌دست آورد، مشاهده‌كننده‌اي كه قادر به كپي كردن غايات است ممكن است بازشناسي كند كه گياه ميوه را توليد مي‌كند و سعي مي‌كند آن ميوه را به‌عنوان نتيجۀ مشاهدۀ آنچه مدل به‌دست مي‌آورد، كسب كند. توماسلو چنين يادگيري‌اي را رقابت یا هم‌چشمي مي‌نامد. با اين وجود، رقابت یا هم‌چشمي هميشه موفقيت‌آميز نيست، چرا‌كه ما نمي‌توانيم همواره غايتي را بدون معرفت به وسايل درست به‌دست آوريم. توماسلو واژۀ "تقليد" را ترجيح مي‌دهد براي مواردي كه مشاهده‌كننده افعالي را كه آنها مشاهده مي‌كنند، انجام مي‌دهد... در حقيقت دليل یا شاهدي وجود دارد كه ما به‌طور طبيعي جملات صوري را تقليد مي‌كنيم و تقريبا بلافاصله بعد تولد با ايما و اشاره سخن مي‌گوييم. در حقيقت، كودكان بيش از حد تقليد مي‌كنند: آنها فرايندهاي پيچيده‌اي را كپي مي‌كنند، حتي زماني كه شیوه های ساده‌تري برای اتخاذ آن اهداف در دسترس آنهاست.
گرايش انسان به تقليد کردن ممکن است کمک کند به تبيين اينکه چرا توانايي ما براي يادگيري اجتماعي از انواع ديگر تجاوز مي‌کند. ميمون‌ها به احتمال زياد هم‌چشمي می کنند تا تقليد. آن بدين معنا نيست که ميمون‌ها هرگز تقليد نمي‌کنند؛ آنها فقط کمتر از انسان‌ها تقليد مي‌کنند. از اين‌رو، ميمون‌ها توانايي يادگيري از هم‌نوع را دارند. اگر فرهنگ بر اساس فعاليت‌ها يا توانايي‌هايي که درون گروه‌ها مشترک‌اند، به‌موجب دستيابي‌ها یا موفقيت‌هاي اعضاي گروه خاص، تعريف شود، آنگاه ما مي‌توانيم حتي بگوييم که ميمون‌ها داراي فرهنگ هستند. فرهنگ و انتقال فرهنگي همچنين در دلفين‌ها ثابت شده‌ است.
۲.۳ سوگیری ها در انتقال فرهنگي
اين امر مورد قبول همگان است كه انتقال فرهنگي اغلب مشتمل بر تقليد است، اما همچنين دليلي وجود دارد بر اينكه ما هر رفتاري را كه مشاهده مي‌كنيم تقليد نمي‌كنيم. ما برخي رفتارهاي قابل مشاهده را بيشتر از ديگر رفتارها تقليد مي‌كنيم. بسياري از تحقيقات سوگیری هایی را بررسي مي‌كنند كه ما و ديگر مخلوقات بكار مي‌گيريم زماني كه معين مي‌كنيم كه از چه كسي و چه زماني تقليد كنيم.
سوگیری ها به دو مقوله قابل تقسيم‌اند. گاهي تقليد به محتوا وابسته است. ما به احتمال زياد بر داستاني تكيه مي‌كنيم كه مهيج است، ما ممكن است طرز تهيه غذايي را تكرار كنيم كه خوش‌طعم است، و ما به‌ احتمال زياد ابزاري را كه مؤثر است، بازتوليد مي‌كنيم. در ساير موارد، تقليد به زمينه/بافتار وابسته است نه محتوا. واژۀ "سوگیری زمينه‌اي/بافتاری" برمي‌گردد به گرايش ما به اكتساب ويژگي‌هاي منتقل شدۀ اجتماعي به‌عنوان كاركرد كسي كه آنها را منتقل مي‌كند نه چيزي كه منتقل شده است. دو نوع اساسي از سوگیری زمينه‌اي وجود دارد: آنهايي كه بر بسامد یا فراواني مبتني هستند و آنهايي كه بر كسي که آن ويژگي را مدل‌‌سازي مي‌كند مبتني هستند. بياييد اينها را متناوبا از نظر بگذرانيم.
مهمترين سوگیری بسامد سازگاري یا مطابقت وابسته به است. روان‌شناسان اجتماعي دهه‌هايي‌ست كه دانسته‌اند مردم اغلب از رفتار اكثريت در گروه اجتماعي تقليد مي‌كنند. تقليد كردن از اكثريت ممكن است به اتصال و ارتباط فرهنگي كمك كند، و ممكن است همچنين انتخاب گروهي را مجاز بشمارد؛ فرايندي كه در آن چشم‌انداز‌هاي گروه براي باقي ماندن بسط پيدا مي‌كند نسبت به ساير گروه‌هايي كه بر تناسب همه‌جانبه استوارند. انتخاب گروه نمي‌تواند با توسل به تكامل بيولوژيكي تبيين شود، چراكه جهش‌های ژنتيكي محدود به افراد هستند، و از اينرو بعيد است كه منجر بشوند به گروه‌هاي كاملي كه داراي ويژگي‌هاي مختلفي هستند، اما سازگاري یا مطابقت انتشار درون گروه را مجاز مي‌شمارد، و از اينرو بر اين محدوديت ژن‌ها غلبه مي‌كند. اين داستان هنوز تكيه دارد بر اين امكان كه نوآوري‌اي كه به‌نحو گسترده بكار گرفته نشد مي‌تواند به مرحله اجرا درآيد. اما اگر مردم تنها از اكثريت تقليد كنند، آن هرگز رخ نخواهد داد. يك راه حل اين است كه فرض كنيم كه سوگیری هاي سازگاري همراهِ جهت مخالف كار مي‌كنند: ناسازگاري. اگر ما گاهي از رفتارهاي نادر تقليد مي‌كنيم، آنگاه نوآوري‌هاي جديد مي‌تواند در ابتدا، به‌خاطر تازگي‌ آنها منتشر شود و سپس به‌خاطر بسامد بالاي آنها منتشر ‌شود. يك مثال برای اين فرايندهاي مكمل، مُد است. مدهاي جديد (مانند پوشش‌هاي خياباني كه از خرده‌فرهنگ كوچك، يا نوآوري‌هاي فصلي طراحان مُد ناشي مي‌شود) ممكن است در ابتدا به‌خاطر تازگي‌شان جذاب باشند، و سپس از طريق سازگاري منتشر شوند.
سوگیری غيرمتعارف براي تبيين اين مشاهده مفروض است كه مردم گاهي ترجيح مي‌دهند كه صور فرهنگي را، صرفا به‌خاطر اينكه آنها كمياب هستند، كپي كنند. سوگیری هاي وابسته به مدل (دسته دوم سوگیری هاي زمينه‌اي كه در بالا ذكرش رفت) همچنين تقليد از صورت‌هاي كمياب را تقويت مي‌كنند. در اين سوگیری ها، مردم به‌نحو گزينشي از اعضاي خاص گروه اجتماعي تقليد مي‌كنند. ما تمايل داريم از كساني تقليد كنيم كه ماهر هستند، كساني كه موفق هستند، و كساني كه شهرت زيادي دارند. سوگیری شهرت شگفت‌انگيزترين است، چراكه استدلال ابزاري به‌تنهايي ما را وادار مي‌كند كه از افرادي تقليد كنيم كه ماهر و موفق هستند. شهرت مترادف با غلبه یا سلطه نيست. ما ضرورتا براي كساني كه بر ما تسلط دارند احترام قائل نيستيم، و ما در پي آن نيستيم كه به آنها توجه كنيم، نزديك آنها باشيم، يا مانند آنها باشيم. ما همه اين كارها را با افراد داراي پرستيژ بالا انجام مي‌دهيم، و اين گرايش از سوگیری ما براي تقليد كردن از افرادي كه در حوزه‌هايي كه ما سعي مي‌كنيم تسلط پيدا كنيم ماهر هستند، فراتر مي‌رود. هنريچ و گيل وايت بخش عمده‌اي از شاهد تجربي را در دفاع از اين نتيجه بررسي كردند. به‌عنوان مثال، افراد بسياري طرز تلقي‌ها را به سوي متخصصين تغيير مي‌دهند، حتي زماني كه متخصصين هيچ تخصصي در مورد موضوع مورد بحث ندارند؛ مردم از شيوۀ اجراي فردِ به لحاظ حرفه‌اي آراسته تقليد مي‌كنند، بيش از آنكه آنها از شيوۀ دانشجوي كالج تقليد كنند؛ و گروه‌هاي افراد بلندپايه تأثير بيشتري را بر تغييرات محلي زمان نشان مي‌دهند. در آثار انسان‌شناسي، اغلب به اين نكته اشاره شده‌است كه از افراد با پرستيژ بالا در جوامع با مقياس كم بيش از ديگران پيروي مي‌شود، حتي در مورد موضوعاتي كه با حوزه‌اي كه آنها در آن پرستيژ دارند ارتباط كمتري دارند.
با فرض تنوع گسترده سوگیری ها، به نظر مي‌رسد اين وظيفه سختي است كه كسي را ترسيم كنيم كه در هر موقعيت مفروضي تقليد مي‌كند. اين امر به‌ويژه، در مواردي كه دو سوگیری با هم نزاع مي‌كنند، مانند سازگاري و پرستيژ، ترساننده است. براي حل اين مشكل، ام سي ايلريس و غيره، پيشنهاد كردند كه سوگیری هاي تقليد به‌نحو سلسله مراتبي تنظيم شدند و نسبت به زمينه حساسند. به عنوان مثال، سازگاري ممكن است گزينه ناقصي باشد زماني كه بازدهي‌ها در گروه مدل‌ها مشابه هستند، اما سوگیری پرستيژ، زماني كه امر متفاوت بازدهي بسط پيدا مي‌كند طرد مي‌شود. ام سي ايلريس و غيره، از مدل‌هاي محاسباتي بهره مي‌برند تا نشان دهند كه اين حساسيت به بازدهي، نمونه‌هاي رفتاري ای كه سازگار با شاهد تجربي هستند را پديد مي‌آورد.

۲.۴ تعامل زيست – فرهنگي
رويكرد زيست‌ - فرهنگي چارچوب اساسي به‌دست مي‌دهد تا شكاف ميان انسان‌شناسي فرهنگي و بيولوژيكي را بردارد، بدين‌وسيله ماهيت انسان‌شناسي را به‌عنوان رشتۀ علمي شرح دهد. به تعبير ديگر، رويكرد زيست - فرهنگيِ تحقيقات انسان‌شناختي تلاشي‌ست براي سر و سامان دادن به ميان رشته‌ها، به‌ويژه انسان‌شناسي فرهنگي و بيولوژيكي، در قرن حاضر.
انتقال فرهنگي ويژگي‌ها اغلب با انتقال زيست‌شناختي تضاد دارد. انسان‌شناسان بر انعطاف‌پذيري گسترده رفتار انساني تأكيد مي‌ورزند و به انتقال فرهنگي به‌عنوان شاهدي براي آن توجه دارند. اين ممكن است نشان مي‌دهد كه انتقال فرهنگي به‌نحوي عمل مي‌كند كه مستقل از زيست‌شناسي است. اما اين ايده با چالش مواجه بوده است.
يك چالش از روان‌شناسي تكاملي ناشي مي‌شود. روان‌شناسان تكاملي تأكيد بيشتري روي توانايي‌هاي ذاتي یا فطري دارند. تغيير فرهنگي ممكن است به نظر برسد كه با فطري‌گرايي ناسازگار است، اما روان‌شناسان تكاملي بر اين باورند كه برخي تغييرات مي‌تواند درون چارچوب فطري‌گرا تبيين شوند. آنها مي‌پذيرند كه گروه‌هاي انساني در هردوي حالات روان‌شناختي و آداب و رسوم‌شان متفاوت هستند، اما آنها منكرند كه چنين تغييري مستلزم تبيين اجتماعي است. واژۀ "فرهنگ فراخوانده " نظر به این ايده است كه تفاوت‌ها در محيط فيزيكي ممكن است موجب تفاوت‌هايي بشوند در اينكه چگونه گروه‌هاي فرهنگي مي‌انديشند و عمل مي‌كنند. ما ممكن است با رشد يافتن تاگل‌هايي فطري مواجه باشيم كه ما را وا مي‌دارد به نحوه‌هايي عمل كنيم كه قابل انطباق بر تنظيمات مختلف است. به‌عنوان مثال، فرهنگ‌هايي كه چالش پيدا مي‌كنند با كمبود منبع ممكن است ستيزه‌جوتر از آنهايي باشند كه در محل‌هايي زندگي مي‌كنند كه منبع به وفور يافت مي‌شود، و ممكن است كه اين تفاوت شخصيت وابسته باشد به كليد ذاتي/فطري كه وضعيت را به‌نحو حساس به محيط تغيير مي‌دهد.
ايدۀ فرهنگ فراخوانده با دوگانگي ميان علل محيطي و تكامل يافته باور چالش مي‌كند، با نشان دادن اينكه برخي ويژگي‌هاي به‌لحاظ فردپيدايشيِ كسب‌شده از انتخاب طبيعي ناشي مي‌شوند. اما منتقدين روان‌شناسي تكاملي توجه دارند به اينكه فرهنگ فراخوانده نمي‌تواند ماهيت نسبتا بي‌انتهاي نوآوري انساني را تبيين كند. كمبود/فقدان ممكن است باعث ميل بيولوژيكي براي ستيزه‌جويي شود، اما موجب نمي‌شود كه ما قوانين، پيمان‌هاي صلح، يا كشاورزي را اختراع كنيم. آن ابزارهاي خاص براي از عهدۀ كمبود برآمدن به بينش و زحمت وابسته هستند، نه معرفت فطري.
دوگانگي ميان بيولوژي و فرهنگ به‌انحائي با چالش مواجه است... به جاي گفتن اينكه ويژگي‌هاي فرهنگي فطري هستند، برخي مي‌گويند كه ويژگي‌هاي فطري وابسته به فرهنگ هستند. برخي انواع محيط‌شان را به‌نحوي تغيير مي‌دهند كه باعث تغيير در مسيرهاي تكاملي مي‌شوند. اين پديده را "بناي مناسب " مي‌نامند. بناي مناسب هميشه فرهنگ را دربرنمي‌گيرد: ويژگي‌هاي فطري، مي‌توانند محيط را به‌نحوي تغيير دهند كه فشارهاي انتخاب را نشان دهد. اما بناي مناسب بعضا فرهنگي است. نوآوري‌هاي جديد مي‌توانند به محيط‌هاي جديدي منتهي شوند كه تأثير بيولوژيكي دارند. به‌عنوان مثال، سيمونز معتقد است كه انسان‌هاي بزرگسال از ابتدا زير بار لاكتوز نمي‌رفتند، اما توانايي هضم اسيد لاكتيك را به‌عنوان نتيجۀ تكنولوژي‌هاي توليد لبني كسب كردند. اگر اينطور باشد، فرهنگ مي‌تواند باعث تغيير ژنتيكي شود.
یک نمونه بحث‌برانگيز، زبان است. برخي معتقدند که زبان، با به کارگیری منابع شناختي عمومي، به‌عنوان نوآوري/اختراع آغاز شد اما امتياز گزينشي‌اي را به‌دست ‌داد براي تغييراتي كه يادگيري سريع زبان و ساخت‌هاي به‌نحو گسترده‌ پيچيده را تسهيل مي‌كند. پس زبان به‌لحاظ اجتماعي منتقل شد و با حفظ وضعيتش به‌عنوان آيتم فرهنگي، ممكن است اختراع شده باشد، اما، اگر فطري‌انگاران برحق هستند، زبان از طريق سیستم فطري منتقل شد، كه آن را زيست – فرهنگي مي‌سازد. اين ايده كه ما مي‌توانيم ويژگي‌ها را از زيست‌شناسي و فرهنگ كسب كنيم، و اينكه اين دو تعامل مي‌كنند، توسط بويد و ريچرسُن نظريۀ ميراث دوگانه ناميده مي‌شود.
نظريۀ ميراث دوگانه نشان مي‌دهد كه تكامل فرهنگي نبايد جايگزين تكامل زيست‌شناختي شود، بلكه، مي‌تواند با آن تعامل كند. در برخي موارد، تغييرات فرهنگي در واقع، حاکی از نيروي زيست‌شناختي هست. از طرف ديگر، تكامل فرهنگي ممكن است به كاهش دادن تأثير زيست‌شناختي تمايل داشته باشد. بناي مناسب را دوباره در نظر بگيريد. اگر انسان‌ها مي‌توانند محيط‌‌شان را از طريق تكنولوژي تغيير دهند، آنها مي‌توانند تأثيرات متغيرهاي بيروني را كه چه بسا در غير اين‌صورت انتخاب طبيعي را موجب مي‌شوند، كاهش دهند. از اين‌رو، توانايي يادگيري فرهنگي ممكن است دگرگوني‌هاي زيست‌شناختي را غيرضروري بسازند. تغيير فرهنگي سريع‌تر و انعطاف‌پذيرتر است، و از دورانديشي ناشي مي‌شود. بنابراين، اينكه چه مقدار زيست‌شناسي به تغيير انساني در ميان فرهنگ‌ها كمك مي‌كند موضوع نزاع است. روان‌شناسان تكاملي بر كمك‌هاي زيست‌شناختي به تغيير تأكيد مي‌كنند، نظريه‌پردازان ميراث دوگانه بر تعامل زيست‌ - فرهنگي تأكيد مي‌كنند، و منتقدين آنها نشان مي‌دهند كه توانايي انساني براي انتقال فرهنگي نقش امر زيست‌شناسي را كاهش مي‌دهد.

۳. مثال‌هاي تأثير فرهنگي
فلاسفه، دربارۀ تغيير فرهنگي تحقيقات بسیاری كردند، پرسش‌هايي را دربارۀ اينكه آيا افراد در فرهنگ‌هاي مختلف به‌لحاظ روان‌شناختي تفاوتي دارند، مطرح كردند. آشكار است كه مردم در فرهنگ‌هاي مختلف به چيزهاي مختلف معرفت دارند، به چيزهاي مختلف باور دارند، و ذائقه هاي مختلفي دارند. اما ما مي‌پرسيم آيا فرهنگ مي‌تواند بر نحوه‌اي كه ما مي‌انديشيم و جهان را تجربه مي‌كنيم، تأثير بگذارند... آيا فرهنگ نقشي را در شكل دادن واقعيت‌ها ايفا مي‌كنند. علم شناختي با توجه به تفاوت‌هاي فرهنگي، بینش ها تجربی را پيشنهاد مي‌كند. آنچه در پي مي‌آيد مروري‌ست بر برخي حوزه‌هايي كه در آنها تحقيق تجربي خيلي فعال بوده‌است.

۳.۱ زبان
زبان‌شناسي قرن بيستم از انسان‌شناسي ناشي شد، و تحقيقات انسان‌شناسي زبان بر تلاش‌هاي مبلغين اروپايي تكيه دارد تا زبان‌هاي جوامع انساني را درك كنند. از اینرو، تحقيق از زبان اساسا شامل ترجمۀ بنيادي مي‌شود؛ تلاش براي ترجمۀ لغت زبان ديگر زماني كه در آنجا مفسر دو زبانه‌اي وجود ندارد تا به شما بگويد كلمات به چه معنا هستند. انسان‌شناساني، مانند فرانز باس ، که اين تحقیقات را انجام داند پی بردند به اينكه زبان‌هاي جهان چقدر متفاوت هستند، و پرسش آنها این است که آيا اين تفاوت‌ها حامی از تفاوت‌هايي هست در اينكه چگونه گروه‌هاي فرهنگي جهان را درك مي‌كنند.
فلاسفه نیز به چنين تأملي پرداختند. كواين خيلي خوب از ترجمه بنيادي به‌عنوان تخته شيرجه استفاده كرد تا نظريه‌هاي خودش را دربارۀ محدوديت‌هاي نظريۀ معنا نشان دهد. زماني كه سعي مي‌كنيم راهنماي ترجمه‌اي را براي زبان خارجي‌اي كه مبتني بر رفتار كلامي است پايه‌گذاري كنيم، در آنجا مشكل عدم‌تعين‌پذيري وجود دارد. اگر استفاده‌كنندگان زبان مي‌گويند "گاواگاي" زماني و تنها زماني كه يك خرگوش را مي‌بينند، آنها ممكن است مرادشان خرگوش‌ها باشند، اما ممكن است همچنين مرادشان برش‌هاي زماني خرگوش يا بخش‌هاي غير مجزاي خرگوش باشد. با فقدان هرگونه راه‌حلي برای اين عدم‌تعين‌پذيري، همواره درجه‌اي از عدم‌تعين در نظريه‌هاي ما دربارۀ اينكه ساير استفاده‌كنندگان زبان چه چيزي قصد مي‌كنند وجود دارد. رفتارگرايي كواين او را وادار به اين فكر مي‌كند كه اين عدم‌تعين‌ها صرفا معرفتي نيستند؛ رفتار زباني صرفا شاهدي براي آنچه مردم قصد مي‌كنند نيست، بلكه براي منبع معنا است، بنابراين واقعيت‌ بيشتري (جز معیارهای رفتارشناختی) وجود ندارد كه بتواند مشخص كند مردم از طريق كلمات‌شان چه معنايي را اراده مي‌كنند. اين امر كواين را واداشت تا دربارۀ نقش دلالت در نظريۀ سمانتيك خودش شك كند، اما او هنوز نيهليست معنايي نگرديد. بدون دلالت معين و مشخص، معناي كلمات بر اساس نقش‌هاي استنتاجي قابل درك است. اما كواين پيشتر استدلال كرد كه هيچ تمايز اساسي ميان اين استنتاجات كه پديدآورندۀ معنا هستند، و آنهايي كه صرفا باورهايي را دربارۀ جهان منعكس مي‌كنند وجود ندارد. از اين‌رو، معناي كلمه، براي كواين، بر نقش كامل آن كلمه در زبان آن متكي است؛ كواين نيهليست معنايي گردید. زماني ما با كلمه‌اي در زبان ديگر مواجه مي‌شويم، ما نمي‌توانيم معين كنيم آن به چه چيزي دلالت دارد، بنابراين ما بايد معناي آن را بر اساس نقش استنتاجي كامل آن مشخص كنيم؛ اما نقش‌هاي استنتاجي در ميان گروه‌ها خيلي متفاوت هستند، چراكه باورها متفاوت هستند؛ از اينرو، معناي كلمه در زباني كه توسط يك گروه فرهنگي ادا مي‌شود بعيد است كه شباهت دقيقي در ساير زبان‌ها داشته باشد. معاني در ميان فرهنگ‌ها فرق مي‌كنند. در اين معنا، ترجمۀ بنيادي در واقع غير ممكن است. ما نمي‌توانيم جمله‌اي را به زبان ديگر ترجمه كنيم، چراكه ما نمي‌توانيم جملۀ متردافي در آن زبان بيابيم. اين حدس سريعا منجر مي‌شود به حدس ديگري که مستقيما با روان‌شناسي ارتباط برقرار مي‌کند. بسيار از فلاسفه ارتباط نزديک ميان زبان و مفاهيم را فرض کرده‌اند. گاهي کلمات گفته مي‌شوند تا مفاهيمي را بسازند و، بيشتر مواقع، آنها را بيان مي‌کنند. مشابه نقش‌هاي استنتاجي زباني که معاني را براي کواين مي‌سازند، ما ممکن است نقش‌هاي ادراکي هم‌شکل را فرض ‌کنيم، و، اگر معاني مشترک نباشند، آنگاه آن منجر می شود به اينکه مفاهيم هم مشترک نيستند: مردم در گروه‌هاي مختلف ممکن است جهان را به‌نحو متفاوتي مفهوم‌سازي کنند. اين ايده که زبان‌ها ممکن نيست قابل ترجمه باشند، نشان مي‌دهد که ممکن است همچنين الگوهاي ادراکي قياس‌ناپذير وجود داشته باشد.
ايده عدم تعین پذیری ترجمه توسط ديويدسن به چالش کشيده شد. وی نوعي دوراهي را پيشنهاد كرد. فرض کنيد که ما با گروهي مواجه مي‌شويم که باورها و رفتارهاي زباني‌شان از باورها و رفتارهاي زباني ما متفاوت است، اما مي‌تواند با اين وجود به‌درستي با مرور زمان و صبر مشخص شوند. اگر ما مي‌توانيم اين افراد را درک کنيم، آنگاه مفاهيم آنها بايد با مفاهيم ما مشترک باشد. با اين وجود، فرض کنيد که ما نمي‌توانيم حتي آنچه آنها قصد مي‌کنند را از طريق کلمات آنها درک کنيم، چرا که آنها چيزهايي مي‌گويند که مي‌تواند پيشنهاد شوند نه ترجمه منسجم. آنگاه بهتر است فرض کنيم که آنها واقعا چيزي در کل نمي‌گويند؛ کلمات آنها صداهاي بي‌معنا است. به هر نحو، هيچ محدوديتي براي الگوهاي ادراکي وجود ندارد. استدلال ديويدسن، به‌نحو بحث‌برانگيزي از پيش اصل چريتي (اصل حمل به صحت) را فرض مي‌گيرد، که بر وفق آن ما نبايد باورهاي غيرعقلاني (مثلا باورهاي غيرمنسجم) را به گویندگان نسبت بدهيم. ديويدسن ممکن است همچنين، در خواستن ترجمه صحيح ميان زبان‌ها در مقابل برخي ملا‌ک‌هاي ضعيف‌تر درک و فهم بيش از حد متوقع باشد.
خوب قبل از اينکه کواين و ديويدسن از قياس‌ناپذيري بودن معاني بحث کنند، زبان‌شناسان ايده‌هاي مشابهي را بررسي کردند. ادوارد سَپير ، شاگرد بواز ، دو نظريه به‌هم‌پيوسته را مطرح کرد: تعين‌پذيري/قطعیت زباني که بر وفق آن زبان بر نحوه‌اي که افراد مي‌انديشند تأثير مي‌گذارد، و تنوع زباني که بر وفق آن زبان‌ها تفاوت‌هاي عميقي در نحو و معناشناسي دارند. اين دو نظريه مستلزم نسبيت زباني هستند: اين نظريه که گويندگان زبان‌هاي مختلف در اينکه چگونه آنها درک مي‌کنند و مي‌انديشند، به‌موجب ادا کردن زبان‌هاي مختلف، متفاوتند. شاگرد سَپير، بنيامين ورف، معتقد است که زبان‌ها "منطق‌هاي" عميقا متفاوتي را رمزگذاري مي‌کنند، که چنان براي استفاده‌کنندگان زبان عادي شده است که آنها طبيعي به‌نظر مي‌رسند، و به نحوه‌هاي اساسا متفاوتي از درک کردن جهان منتهي مي‌شوند. به‌عنوان مثال، ورف معتقد است که گويندگان به زبان هوپی درباره زبان ضدواقع‌گرا هستند، زيرا زمان در آن زبان با استفاده از مُدال‌هاي معرفتي ای بيان مي‌شود، که پديده‌ها را توصيف مي‌کنند. اصطلاحاتی مانند همان‌طور که يادآوري شد، گزارش داده شد، يا پيش‌بيني شد، حاکی از گذشته، حال، يا آينده هستند. نسبي‌گرايي سَپير و ورف درباره زبان به‌عنوان فرضيه ورف – سَپير مشهور است. به ايندو انتقاد شد که معرفت زبان‌هايي که از آنها بحث مي‌کردند را محدود کردند، و در سراسر بحث‌هاي‌شان، تفاوت‌هاي شناختي را مستقيما از تفاوت‌هاي زباني استنتاج کردند، نه از اين آزمايش که آيا زبان با تفاوت در انديشه مرتبط است.
فرضيه سَپير – ورف با ورود زبان‌شناسي چامسکي از مد افتاد. چامسکي معتقد است که تفاوت‌هاي زبان‌شناسي کم‌اهميت هستند و به‌نحو علمي غيرقابل‌توجه هستند. زبان‌ها با گرامر کلي پيوند دارند، و تفاوت‌ها صرفا به تنظيمات متفاوتي در قواعد به‌لحاظ کلي مشترک واکنش نشان مي‌دهد.. هايدر اقدام به اين کار کرد که آيا لغت رنگ بر ادراک رنگ تأثير می گذارد. او از دَني اهل گينه نو تحقيق کرد، کسي که تنها دو واژه رنگ را دارا بود ( “mili” براي رنگ‌هاي سرد تاريک، و “mola” براي رنگ‌هاي گرم و روشن). هايدر دريافت که دني مکان رنگ را به نحو انگليسي‌زبان‌ها تقسيم مي‌کند، و مانند انگليسي‌زبان‌ها در مورد تست‌هاي حافظه رنگ عمل مي‌کند. همچنين تلاش‌ ناموفقي وجود دارد براي نشان دادن اينکه چيني‌زبان‌ها که فاقد ساختار خلاف واقع هستند، با تفکر سوبژکتيو مشکل دارند. نمي‌توان شاهدي براي تفاوت‌هاي روان‌شناختي در ميان گويندگان زبان‌هاي مشخص به‌دست ‌آورد.
با اين وجود، تازگي‌ها برخي محققين مدعي شده‌اند که اين تفاوت‌ها را يافتند. لوسي به‌عنوان مثال، دريافت که گويندگان زبان Yucatec Mayan، زباني که فاقد نام‌هاي قابل شمارش است، در مورد وظايف حافظه که مستلزم دنبال کردن مقدار مشخصي از آيتم‌ها است، خطا مي‌کنند.
پدرسن و ديگران، از گويندگان زبان Tzelta تحقيق کردند، زباني که ساختارهاي مطلقِ دلالت را بيان مي‌کند (مانند "شمال" و "جنوب")، اما فاقد واژه‌هايي براي ساختارهاي نسبي دلالت است (مانند "چپ" و "راست").
گوردن شناخت عددي را ميان زبان Pirahã بررسي كرد، زباني كه لغت عددي‌اش محدود به كلماتي‌ست كه به معناي "يك"، "دو" و "بسياري" است. او دريافت كه Pirahã خطاهاي عددي فراواني مرتكب مي‌شوند.
حتي درك رنگ، كه يك مرتبه به‌عنوان ايمن از تأثيرات سَپير – ورف در نظر گرفته مي‌شود، ممكن است متأثر از زبان باشد. كي و كمپتن دريافتند كه گويندگان زبان Tarahumara، زباني كه سبز و آبي را از هم تمييز نمي‌دهد، درست‌تر از انگليسي‌‌زبان‌ها شباهت جفت رنگ درون طيف آبي – قرمز را درجه‌بندي مي‌كنند.
بروديتسكي و ديگران، دريافتند كه موضوعات جنسي روي مفهوم‌سازي تأثير دارند. اسپانيايي‌زبان‌ها و آلماني‌زبان‌ها صفات جنسي را، به‌عنوان كاركرد جنس آن نام‌ها در زبان‌هاي‌شان با نام‌هاي مشترك مرتبط مي‌سازند. به‌عنوان مثال، كلمه آلماني براي كليد " Schlüssel" است، كه مذكر است، و كلمه اسپانيايي " llave" مؤنث است. آلماني زبان‌ها ممكن است كليدها را به‌عنوان سخت، سنگين، و مفيد توصيف كنند، درحالي كه اسپانيايي‌زبان‌ها آنها را به‌عنوان دوست‌داشتني، كوچك، و پيچيده توصيف مي‌كنند.
خلاصه، ممكن است گفته شود كه علم شناختي دليلي در دفاع از اين فرضيه يافت كه زبان مي‌تواند بر انديشه تأثير بگذارد. چراكه زبان آيتم فرهنگي است، تأثيرات زباني روي انديشه مي‌تواند به‌عنوان تأثيرات فرهنگي لحاظ شود. اما بحث از فائده چنين تأثيراتي مفتوح است. ورفي‌هاي جديد مي‌گويند كه زبان مي‌تواند شيوه‌هايي از تفكر را بنا نهد كه يك گروه را از ديگري جدا مي‌كنند، درحالي‌كه منتقدين مي‌گويند اين تفاوت‌ها معمولي هستند و مستلزم جهان‌بيني‌هاي قياس‌ناپذير كه توسط ورف اعلام شد نيستند.

۳.۲ درك كردن و انديشيدن
تحقيق در مورد فرضيۀ سَپير- ورف درپي نحوه‌هايي‌ست كه در آنها زبان بر درك و انديشه تأثير مي‌گذارد. اما زبان تنها راهي‌ كه فرهنگ مي‌تواند بر شناخت تأثير بگذارد نيست. تحقيق ديگر در پي تفاوت‌هاي فرهنگي در زبان و ادراكي‌ست كه ضرورتا به‌واسطۀ زبان نيست. به‌عنوان مثال، تحقيقي وجود دارد كه حاكي از آن است كه شناخت مي‌تواند متأثر از شيوه‌هاي امرار معاش و ارزش‌هاي اجتماعي باشد.
در دهه‌هاي بعد از جنگ جهاني دوم، روان‌شناسان شروع كردند به تحقيق در مورد "سبك‌هاي شناخت ." ويتكين تمايز ميان پردازش روان‌شناختي وابسته به قلمرو و پردازش روان‌شناختي غيروابسته با قلمرو را معرفي مي‌كند. انديشمندان وابسته به قلمرو مي‌خواستند به زمينه و ارتباط ميان اشيا توجه كنند، درحالي‌كه انديشمندان غيروابسته به قلمرو مي‌خواستند از زمينه دوري گزينند و ابژه‌ها را به‌نحوي تجربه كنند كه كمتر متأثر از ارتباط‌هاي آنان با ساير اشيا است. به‌عنوان مثال، انديشمندان غيروابسته به قلمرو در مورد آنچه ويتكين وظيفه شكل نصب‌شده مي‌نامد، بهتر عمل مي‌كنند، كه در آن يك شكل (چپ) بايد نصب‌شده در ديگري (راست) يافت شود.
آزمون ويتكين براي بررسي تفاوت‌هاي فردي/جزئي ميان فرهنگش طراحي شد، اما برري فهميد كه آن مي‌توانست همچنين براي بررسي تغيير فرهنگي استفاده شود. او علاقمند بود به اينكه چگونه صورت‌هاي مختلف امرار معاش ممكن است بر شناخت تأثير بگذارد. يك فرضيه اين است كه شكارچي‌ها و گردآورنده‌ها بايد در فرق گذاشتن ميان ابژه‌ها (گياهان يا شكار) از منظر پيچيده مهارت داشته باشند. باغبان‌ها، از يك طرف، بايد توجه دقيقي به رابطۀ ميان عوامل محيطي بسياري كه مي‌توانند بر رشد محصول تأثير گذارند داشته باشند. براي تست كردن اين، برري از شكارچيان اسكيمويي و باغبانان Temne در آفريقا تحقيق كرد، و دريافت كه دومي بيشتر وابسته به قلمرو است تا اولي.
برري به جوامع محدود و منزوي علاقمند بود، اما همین شيوه‌هاي تحقيق بر گروه‌هاي فرهنگي بزرگ‌تر نیز اِعمال شده‌اند. فرهنگ‌ها از هر سايزي كه باشند، داراي ابعاد متفاوتي هستند. يك تمايزي كه در تحقيق ميانْ فرهنگي بي‌نهايت ارزشمند بود، تضاد ميان فرهنگ‌هاي فردگرا و فرهنگ‌هاي جمع‌گرا است. موضع فردگرايان بر دستاوردها و اهداف فردي تأكيد مي‌كند؛ آنها خودآئيني را ارزشمند مي‌دانند و وابستگي به ديگران را غيرارزشمند مي‌دانند. موضع جمع‌گرايان بر عضويت گروهي تأكيد مي‌ورزد و اغلب پيوند گروهي را ارزشمند مي‌داند و بيشتر از دستاورد شخصي موفق است. به‌تبع ترينديس، ما مي‌توانيم ايندو را دقيقا به‌نحوي كه درپي مي‌آيد تعريف كنيم:
جمع‌گرايي: نمونه اجتماعي كه در آن افراد خودشان را به‌عنوان بخش‌هايي از جمع‌ها توصيف مي‌كنند و اساسا از طريق وظايفي نسبت به آن جمع‌ها برانگيخته مي‌شوند.
فردگرايي: نمونه اجتماعي كه در آن افراد خودشان را به‌عنوان مستقل از جمع‌ها در نظر مي‌گيرند و اساسا از طريق اولويت‌ها و حوائج‌شان برانگيخته مي‌شوند.
اين تمايز مي‌تواند به‌نحو آزمايشي ارزيابي ‌كند كه مردم فرهنگ های مختلف چقدر مي‌توانند خودآئيني را ارزشمند بدانند و چقدر مي‌توانند وابستگي متقابل را ارزشمند بدانند. به‌عنوان مثال، زماني كه خواسته مي‌شود قلم رنگي را از ميان قلم‌هاي انتخاب كنيم، فردگرايان در پي آنند كه غيرمتعارف‌ترين رنگ را انتخاب كنند، و جمع‌گروان مشترك‌ترين رنگ را اختيار مي‌كنند.
فرهنگ‌هاي فردگرا و جمع‌گرا در بسياري موارد در ميان كرۀ زمين منتشر مي‌شود. كشورهاي اروپاي غربي، آمريكاي شمالي، و استرالياي انگليسي زبان امتياز بالايي در فردگرايي كسب كردند. جمع‌گرايي در آسياي شرقي، خاورميانه، درياي مديترانه و امريكاي جنوبي عمومي‌تر است.. هر ملت بزرگي، مانند هند و آمريكا، داراي امتيازات خرده فرهنگي است كه ممكن است هريك از آنها در طول اين ابعاد متفاوت باشند. نكته اين نيست كه تمام فرهنگ‌هاي جمع‌گرا مشابه هستند. تفاوت‌هاي ميان فرهنگ‌هاي جمع‌گرا و درون فرهنگ‌هاي جمع‌گرا اغلب بزرگ‌تر از ميان فرهنگ‌هاي جمع‌گرا و فردگرا هستند. نكته صرفا اين است كه فرهنگ‌هاي جمع‌گرا در اين يك بُعد از شباهت مشترك هستند، و آن بُعد، چنان‌كه خواهيم ديد، تأثيري روي شيوه شناختي دارد. به‌همين منوال است براي فردگروان. تحقيق آينده تمايزات خوش‌تركيب‌تري را به‌دست خواهد داد، اما در حال حاضر، تحقيق در مورد تأثيرات شناختي فردگرايي و جمع‌گرايي محكم‌ترين دليل را براي تفاوت‌هاي فرهنگي در تفكر به‌دست مي‌دهد.
برخي محققين فردگرايي و جمع‌گرايي را تا شرايط مادي دنبال مي‌کنند. به‌عنوان مثال، بسياري از فرهنگ‌هاي غربي فردگرا هستند و تأثير فرهنگي تعيين‌کننده‌شان را تا يونان قديم دنبال مي‌کنند، که داراي اقتصادي‌ست که مبتني بر گردآوري کردن و ماهي‌گيري کردن است. کشورهاي شرق دور تأثير فرهنگي تعيين‌کننده‌شان را تا چين دنبال مي‌کنند، که داراي کشاورزي فشرده است. در غرب، سودباوري آزاد و کاپيتاليسم مدت‌ها پيش با تأکيد بر دستاورد فردي، شکل گرفتند،. در شرق، کاپيتاليسم و اقتصاد آزاد نسبتا جديد هستند. بنابراين تضاد شرق/غرب در جمع‌گروي و فردگروي ممکن است ريشه‌هاي‌شان را در اينکه چگونه مردم معيشت‌شان را در کشورهاي گذشته محقق مي‌کنند داشته باشند. يک مرتبه اين تفاوت‌ها در محل/موضع است، آنها در پي آنند که در بسياري از جهات ديگر فرهنگ منعکس شوند. زبان‌هاي شرق دور از ويژگي‌هايي بهره مي‌برند که مستلزم حساسيت روابط ميان بخش‌ها هستند؛ دين شرقي اغلب بر روابط ميان انسان‌ها و طبيعت تأکيد مي‌ورزند؛ سيستم‌هاي اخلاقي شرقي اغلب بر مسئوليت‌هاي نسبت به خانواده تأکيد مي‌کنند.
نيسبت و ديگران تحقيق گسترده‌اي را ارائه کردند، که نشان مي‌دهد که اعضاي فرهنگ‌هاي فردگرا و جمع گرا داراي سبک‌هاي شناختي آشکارا متفاوتي هستند. نيسبت و همکارانش (که بيشترشان روان‌شناسان آسياي شرقي هستند) درباره وابستگي و عدم وابستگي به قلمرو صحبت مي‌کنند، اما همچنين واژگان مرتبط را نشان مي‌دهند: سبک‌هاي شناختي کل‌نگرانه و تحليلي. آنها فرض مي‌کنند، همانند جمع‌گروان، آسيايي‌هاي شرقي اطلاعات را بيشتر به‌نحو کل‌گرايانه پردازش مي‌کنند، ارتباط ميان اشيا را مي‌بينند، و جمع‌گروان بيشتر اطلاعات را به‌نحو تحليلي پردازش مي‌کنند، با تمرکز روي عوامل و ابژه‌هاي فردي. آنها نشان مي‌دهند که اين تفاوت‌ها در وظايف روان‌شناختي متنوعي منتشر شدند. برخي مثال‌هاي توسط نيسبت بررسي شد.
غربي‌ها احتمالا بيشتر از شرقي‌ها باور شخص را به ويژگي‌ دروني اسناد مي‌دهند نه شرايط محيطي. در بسياري از موارد، اين اسنادها اشتباه است (روان‌شناسان اجتماعي اين را خطاي اسناد بنيادي مي‌نامند).
غربي‌ها به احتمال زياد هنگامی که با استدلال‌هاي مخالف در بحث مواجه مي‌شوند هردو طرف نزاع را مي‌بينند؛.. پاسخ‌هاي شرقي ديالکتيکي‌تر است، درحالي‌که غربي‌ها از اصل عدم تناقض بهره مي‌برند. اين يک اصل محوري در منطق مدرن در غرب است، که بيان مي‌کند ادعا و نقيض آن ادعا هردو نمي‌تواند صادق باشد.
غربي‌ها ابژه‌هاي مبتني بر ويژگي‌هاي مشترک را مقوله‌بندي مي‌کنند (گاوها و جوجه‌هاي در يک مقوله قرار مي‌گيرند چراکه آنها حيوان هستند)، در حالي که شرقي‌ها بيشتر روي روابط ميان ابژه‌هاي تمرکز مي‌کنند (گاوها با علف در يک مقوله قرار مي‌گيرند، چراکه گاوها علف مي‌خورند).
زماني که به دنبال آکواريوم مي‌گرديم، غربي‌ها نخست به بزرگ‌ترين و سريع‌ترين ماهي توجه مي‌کنند و از پس‌زمينه غفلت مي‌کنند. غربي‌ها احتمالا به ويژگي‌ها پس زمينه و پديد‌ه‌هاي نسبي توجه مي‌کنند (ماهي پشت جلبک‌هاي دريايي شنا مي‌کند)، و آنها به احتمال کمتر ماهي فردي را در تست حافظه به ياد مي‌آورند. در تحقيقات از توقعات، غربي‌ها توقع دارند که اشيا به نحو واحدي باقي بمانند، درحالي‌که غربي‌ها به احتمال زياد منتظر تغيير هستند.
در ارزيابي اهميت اين تفاوت‌ها، مهم است که بدانيم که آنها اغلب دقيق هستند. در برخي موارد، ممکن است غربي مانند شرقي واکنش نشان بدهد و برعکس، اگر به افراد به‌نحو مناسبي تعليم يا آگاهي داده شود. اما نتايج نشان مي‌دهند که تفاوت‌هاي قابل پيش‌بيني و قابل تکثيری در شيوه‌هاي شناختي به‌عنوان کارکرد فرهنگ وجود دارند.
پي‌آمدهاي فلسفي مختلفي سزاوار توجه هستند. نخست، از تغيير در شيوه‌هاي شناختي مي‌توان بهره گرفت براي به چالش کشيدن اين ايده که قواعد مورد استفاده در تفکر از طريق منطق ذهني ثابت هستند. اين ايده توسط بول در کتابش در مورد منطق صوري ترويج شد ، و زمينه را آماده کرد براي ورود محاسبه‌گري، و در نهايت، براي نظريه محاسباتي ذهني. اگر منطق ذهني ثابتي وجود نداشته باشد، آنگاه تحقيق از استدلال ممکن است بيش از آنچه اغلب مفروض بوده‌است مديون تعليم باشد، و نظريه محاسباتي ذهن چه بسا حتي بايد بازنگري شود. تفاوت‌هاي فرهنگي رويكردهاي محاسباتي را ردّ نمي‌كنند، اما آنها پرسشي را طرح مي‌كنند: اگر برخي فرهنگ‌ها متكي هستند بر اصول صوري و ساير فرهنگ‌ها بر رويكردهاي احتمالي به استدلال مبتني هستند، آنگاه ما نبايد غيابا فرض كنيم كه ذهن به‌طور طبيعي مانند كامپيوتر كلاسيك عمل مي‌كند، در مقابل كامپيوتر پيوندگرا.
دوم، از تغيير در استدلال مي‌توان همچنين بهره برد براي طرح پرسش‌هايي دربارۀ اينكه آيا هنجارهاي شناختي خاص (مانند اولويت اصل عدم تناقض) به‌نحو فرهنگي قابل تلقين و قابل بحث هستند. اين موضوع مرتبط است به بحث‌هاي معاصر دربارۀ اينكه آيا منطق كلاسيك داراي امتياز خاص است. آن همچنين موضوع مقاله انگيزاننده وينچ بود، كسي كه معتقد است وفاداري غربي به دوجنبه‌اي به‌لحاظ فرهنگي ممكن است، ولی به‌نحو هنجاري ضروري نیست.
سوم، تغيير در ادراك، پرسش‌هايي را دربارۀ پیمانه ای بودن مطرح مي‌كند؛ اگر ارزش‌ها بتوانند بر چگونگی دیدن ما تأثير بگذارند، آنگاه ديدن ممكن است نسبت به تأثيرهاي از بالا به پايين اصلاح‌پذيرتر باشد تا نسبت به مدافعين پیمانه ای بودن. فودور با استناد به كتابي در مورد خطای ادراکی مولر - لاير ، معتقد است كه پیمانه ای بودن سازگار است با اين امكان كه تنظيمات فرهنگي مي‌تواند، در مدت زمان طولاني، چگونگي پردازش اطلاعات را تغيير بدهد. اما اين سازگاری ممكن است ناكافي باشد: شيوه‌هاي پردازش ادراكي مي‌تواند خيلي سريع تغيير كند، از طريق ارزش‌هاي فرهنگي اوليه مانند فردگروي و جمع گروي. با وجود اين، برخلاف خطای ادراکی مولر – لاير، كه ممكن است شامل يادگيري از پايين به بالا شوند، تحقيق در مورد فردگروي و جمع‌گروي حاکی از وجود ارزش‌هايي است كه بر چگونگي ديدن من تأثير مي‌گذارند. آن مطلب به اين ايده نزديك است كه ادراك نظريه‌بار است؛ نظريه‌اي كه فرضيۀ پیمانه ای بودن بناست آن را به چالش بكشد.
۳.۳ عواطف
عواطف ويژگي بنيادي روان‌شناختي انساني هستند. آنها در تمام فرهنگ‌ها يافت مي‌شوند، و تقريبا در تمام پستانداران. در حقيقت، به‌نظر مي‌رسد ما در بسياري از عواطف با ساير حيوانات مشترك هستيم. سگ‌ها، به‌عنوان مثال، نشانه‌هايي از ترس (آنها خود را از ترس جمع مي‌كنند)، حزن (آنها گريه مي‌كنند)، شادي (آنها دم‌شان را تكان مي‌دهند) را بروز مي‌دهند. اين نشان مي‌دهد كه عواطف واكنش‌هايي را درپی دارند. تبيين خوبي براي اينكه چرا عواطف انتخاب شدند وجود دارد: آنها به ما كمك مي‌كنند تا از عهدۀ چالش‌هايي برآييم كه تأثير بسيار زيادي روي زندگي دارند. ترس از ما در برابر خطرها محافظت مي‌كند، حزن ما را برمي‌انگيزاند تا زماني كه منابع يا قوم و خويش را از دست داديم عقب‌نشيني كنيم، و لذت موفقيت‌ها را تثبیت مي‌كند و ما را برمي‌انگيزاند تا با چالش‌هاي جديدي روبرو شويم. از اين‌رو، به احتمال زياد به‌نظر مي‌رسد كه عواطف بخشي از طبيعت انساني هستند. اما عواطف همچنين مي‌تواند متأثر از طبيعت باشند. برخي محققين حتي پيشنهاد مي‌كنند كه عواطف مي‌توانند به نحو اجتماعي برساخته شوند – آنها مي‌گويند برخي عواطف از طريق يادگيري اجتماعي بوجود می آیند. البته اين نظريه بحث برانگیز است، اما اين ادعا كه فرهنگ تأثيري روي حالات عاطفي دارد قابل انكار نيست.
فرهنگ مي‌تواند آشكارا بر آنچه عواطف ما را تحريك مي‌كند تأثير بگذارد. در بالي، به بچه‌هايي كه سينه‌خيز مي‌روند گفته مي‌شود كه نفرت را برمي‌انگيزانند، و در ژاپن، نفرت مي‌تواند معلول عدم موفقيت در امتحان باشد. در سوماترا، مواجهه با فرد بلند پايه مي‌تواند باعث شرم بشود. در ايران زن بدون روسري ممكن است باعث عصبانيت شود، و در فرانسه زن با روسري ممكن است باعث همان واكنش شود.
احساسات همچنين مي‌تواند به‌نحو ميان فرهنگي متفاوت باشند. به‌عنوان مثال، گزارش شده است كه، درحالي‌كه عصبانيت معمولا با محرك بزرگي در غرب مرتبط است، در مالاوي، عصبانيت به‌نحو شديدتري با غمگيني ملال‌انگيزي مرتبط است. تفاوت‌هاي مشابهي در حالات انگيزشي وجود دارد. عصبانيت ممكن است ميل به پرخاشگري را در غرب القا كند، درحالي‌كه با عصبانيت رفتار كردن ممكن است در مالزي معمول‌تر باشد. در مالايا، پرخاشگري با جنون آدم‌كشي مرتبط است، كه به حالت ديوانه‌وار برمي‌گردد. از اينرو، به‌نظر مي‌رسد هيچ مترادفي براي عصبانيت وجود ندارد: حالتي كه به‌عنوان نمونه، پرخاشگرانه است نه ديوانه‌وار.
فرهنگ همچنين مي‌تواند بر اظهار عواطف تأثير بگذارد. اكمان و فريزن شاهدي به‌دست دادند که اظهار عمومي عواطف منفي در ژاپن مأيوس كننده است.
همچنين در حركات دست و سر، كه براي بيان عصبانيت استفاده مي‌شوند تفاوت فرهنگي وجود دارد، مانند انگشت وسطي در آمريكاي شمالي يا اداي احترام دو انگشتي در بريتانيا. آنچه را اهالی امريكاي شمالي به‌عنوان علامت "okay" تفسير مي‌كنند، در روسيه و برزيل به‌عنوان فحش سكسي تلقي مي‌شود.
افزون بر بيانات عاطفي، فرهنگ‌ها مي‌توانند واكنش‌هاي رفتاري بسيار پيچيده را بسط دهند. عشق گاهي به‌عنوان دليلي براي ازدواج اخذ مي‌شود، اما در فرهنگ‌هايي كه ازدواج سازمان‌دهي‌شده است كمتر بدين‌نحو است. شرم مي‌تواند به‌لحاظ فرهنگي مستلزم رفتارهاي خاص خود تحقيري، مانند تعظيم كردن، باشد. اميد ممكن است از جذابيت‌هاي شانسي يا دعاها بهره بگيرد، كه وابسته به باورهاي فرهنگي ما است.
اينها نشان مي‌دهند كه فرهنگ مي‌تواند به نحوه‌هاي بسيار متفاوت، بر واكنش عاطفي تأثير بگذارد. در نتيجه، عواطفي كه در يك فرهنگ شناخته شده هستند چه بسا در فرهنگ ديگر ناديده گرفته می شوند. واژۀ"amae"در ژاپن، به‌عنوان احساس مثبت وابستگي به شخص، گروه، يا موسسه ديگر در نظر گرفته مي‌شود. نمونه ديگر عاطفه ساوايي " musu" است، كه بي‌ميلي شخص را در انجام دادن آنچه از او خواسته شد، بيان مي‌كند. در جوامع خيلي منزوي، هيچ‌يك از عواطف نامبرده دقيقا بر عواطفي كه ما در اينجا بازشناسي كرديم منطبق نيستند. مثلا در گروه كوچكي در ميكرونزي به نام Ifaluk،اینطور هست.
..برخي اختلال‌هاي عاطفي ممكن است در يك جامعه مشترك باشد و واقعا در جاي ديگر شنيده نشده باشد. يك نمونه جنون لاتا است؛ اختلالي كه در ميان زنان در بخش‌هايي از آسياي جنوب شرقي يافت مي‌شود، كه در آن قربانيان داخل حالتي شبيه بيهوشي/خلسه مي‌شوند، حرف‌هاي ركيك مي‌زنند. آنچه را كه ديگران به آنها مي‌گويند را تكرار مي‌كنند، واكنش وحشتناك و شديدي را نشان مي‌دهند.
آنچه را كه ديگران به آنها مي‌گويند را تكرار مي‌كنند، واكنش وحشتناك و شديدي را نمايش مي‌دهند.
در پرتو چنين تغيير فرهنگي، برخي معتقدند كه عواطف ساخت اجتماعي دارند. ديگران اين ايده را ردّ مي‌كنند، و استدلال می کنند كه عواطف برنامه‌هاي بيولوژيكي فطري هستند، كه به‌رغم تفاوت‌هاي در لغت عاطفه در ميان انواع مشتركند. ديدگاه دوم با رويكردهاي تكاملي به عاطفه مرتبط است، و در مورد بازشناسي كلي بيانات صوري عاطفي تحقيق مي‌كند.
اكمان و همكارانش از يك فرهنگ منزوي فوره «Fore» در پاپوا گينۀ نو تحقيق كردند. اين افراد تماس اندكي با غرب دارند، و پرسش اكمان این است آيا آنها همانند ما به بيانات عاطفي اهميت مي‌دهند. او شش عاطفه مشخص را در نظر گرفت كه در كشورها غربي به‌نحو قابل اعتمادي شناخته شده هستند (لذت، نگراني، عصبانيت، ترس، حيرت، نفرت)، و كلمات مشابهي را در فرهنگ «فوره» دريافت. او از پاسخ دهنده‌هايش پرسيد كه به عكس‌هاي واژگان یا اصطلاحات نگاه كنند و مشخص كنند كه چه چهره‌هايي با كدام كلمات مطابقند. او همچنين سناريو‌هاي مختلفي را توصيف كرد (مانند ديدن دوست قديمي يا استشمام چيز بد) و از آنها پرسيد كه چهره‌اي را انتخاب كنند كه به بهترين نحو چگونگي احساس كسي در اين موقعيت‌ها را بيان مي‌كند. با استفاده از اين روش‌ها، او قادر بود نشان دهد كه «فوره» پاسخ‌هايي به‌دست مي‌دهد كه خيلي شبيه پاسخ‌هايي است كه ما در غرب مي‌دهيم. اكمان نتيجه گرفت كه واژگان عاطفي نوآوري‌هاي فرهنگي نيستند، بلكه به‌نحو بيولوژيكي معين شدند.
نگاه دقيق به داده‌هاي اكمان نشان مي‌دهد كه او ممكن است در میزان تعمیم مبالغه كند. «فوره» در حقيقت همانند همتايان غربي‌شان واكنش نشان مي‌دهند، اما نه به‌نحو يكسان. به‌عنوان مثال، آنها به احتمال زياد بر چهره‌هايي كه ما برچسب تعجب مي‌زنيم، برچسب ترس مي‌زنند، و آنها همچنين حزن را با چهره‌هايي كه ما برچسب عصبانيت مي‌زنيم مرتبط مي‌دانند. بنابراين واكنش غالب در ميان «فوره» متفاوت است از واكنش‌هاي ما در دوتاي از شش مورد داریم. و حتي جايي كه آنها با برچسب زدن ما موافق بودند، سطح موافقت اغلب به‌نحو شگفت‌انگيزي پايين بود، و كمتر از پنجاه درصد واكنش مورد انتظار را به دست می داد. با وجود اين، «فوره»ای كه بيشتر در معرض خارجي‌ها قرار دارد پاسخ‌هايي مي‌دهد كه شبيه‌تر به خارجي‌هاست، که حاکی از تأثير فرهنگي.
از آن نمي‌توان نتيجه گرفت كه عواطف ساخت‌هاي اجتماعي صرف هستند. بلكه، به‌نظر مي‌رسد كه ما عواطف به‌لحاظ اجتماعي پايه‌اي داريم كه مي‌تواند توسط فرهنگ تغيير كند. آيا اين تغييرات به‌عنوان عواطف متفاوت شناخته مي‌شوند يا به‌عنوان آشكارسازي‌هاي صرفا متفاوتي از يك عاطفه كه وابسته است به اينكه ما چه تلقي‌اي از عواطف داريم. ماهيت عواطف موضوع بحث است. براي كساني كه برآنند عواطف اساسا داوري‌ها را دربرمي‌گيرند، نظريه‌هاي ساخت‌گيرانگار جذاب هستند، چراكه فرهنگ مي‌تواند تأثير بگذارد بر اينكه مردم چگونه موقعيت‌ها را تفسير مي‌كنند. ساخت‌گيرانگاري همچنين براي كساني كه به عواطف به‌عنوان مشابه اسكريپت‌هاي مي‌انديشند جذاب است... آنهايي كه عواطف را به‌عنوان برنامه‌هاي رفتاري اتوماتيك يا تغييرات بدني الگو شده در نظر مي‌گيرد، كمتر متمايل به ساخت‌گيرانگاريي شده‌اند. گريفيتس استدلال كرده است كه عواطف نوع طبيعي نيستند: برخي اسكريپت‌هاي به‌لحاظ فرهنگي برساخته شده اند، سايرين برنامه‌هاي رفتاري اتوماتيك هستند، و سايرين واكنش‌هاي استراتژيك متكاملي هستند كه وراي مدت‌زمان طولاني پديدار مي‌شوند.
ممكن است به‌نظر برسد كه ما بدون تصميم‌گيري ميان اين نظريه‌ها كه عواطف چيستند، نمي‌توانيم تكيه كنيم بر اين پرسش كه آيا فرهنگ عواطف را شكل مي‌دهد. از يك طرف، شاهد/دليلي نشان مي‌دهد كه فرهنگ مي‌تواند بر هر جنبه از واكنش‌هاي عاطفي ما تأثير بگذارد، و اين حاكي از آن است كه، عواطف در واقع هرچه باشند، فرهنگ مي‌تواند بر آن تأثيري داشته باشد. اين بحث مفتوح است كه آيا تأثير به اندازه كافي مهم است تا اين نتيجه را كه برخي عواطف ساخت‌هاي اجتماعي هستند، ضمانت كند.

۳.۴ اخلاقيات
برخي منكرند كه زيست‌شناسي به اخلاقيات كمك مي‌كند. آثار زيادي در مورد رفتار پروسوشال در پيشينيان، رفتار اخلاقي در كودكي، و گرايش‌هاي كلي به همدلي و ديگرگروي وجود دارد. اما برداشتي از روان‌شناسي اخلاق مي‌تواند با زيست‌شناسي متوقف شود. اخلاقيات همچنين متأثر از فرهنگ هستند. اين مطلب پرسش فلسفي سنتي دربارۀ دربارۀ نسبي‌گرايي اخلاقي را درپی دارد.
شاهد براي تغيير فرهنگي در ارزش‌ها به ‌آساني به‌دست مي‌آيد. به‌عنوان مثال، گرايش‌های به صورت‌هاي متنوع خشونت را در نظر بگيريد. هم‌نوع‌خواري/‌آدم‌خواري، برده‌داري، حرمت‌شكني، شكارِ سر، اعدام‌ها عمومي، و شكنجه از طريق طيف وسيعي از جوامع به كار گرفته مي‌شود، اما در غرب معاصر اين اعمال منفور است. همچنين تنوع قابل‌توجهي در محدوده جنسي وجود دارد: چندهمسري، ازدواج فاميلي، استمناء، جماع با حيوانات، سكس پيش از ازدواج، فاحشگي، صيغه كردن، هم‌جنس‌گرايي، و ساير فعاليت‌هايي كه در برخي كشورهاي پذيرفته است و اخلاقا در جاي ديگر محكوم است. گزارش انسان شناسي نشان مي‌دهد كه درست دربارۀ هر باوري كه ما غيراخلاقي تلقي مي‌كنيم در جاي ديگري فعاليت فرهنگي پذيرفته‌شده تلقي مي‌شود. البته، جامعه‌اي كه به كشتن همسايه‌هاي كناري ترغيب مي‌كند مدت زيادي دوام نمي‌آورد، اما جوامعي كه شماري از افراد را به قتل روستاي كناري تشويق مي‌كند، مي‌تواند براي مدت نامحدوي دوام بياورد.
ما مي‌توانيم حمايت بيشتري برای تنوع اخلاقي به‌دست آوريم، با به‌كار گيري آزمايش‌هاي روان‌شناختي در مورد اعضاي فرهنگ‌ها و خرده‌فرهنگ‌هاي مختلف. نيسبت و كوهن آمريكايي‌هاي ايالات جنوبي را با آمريكايي‌هاي ايالات شمالي مقايسه كردند، و دريافتند كه جنوبي‌ها احتمالا بسيار زياد صورت‌هاي مختلف خشونت را در پاسخ به خطاهاي اخلاقي مي‌پذيرند (كشتن در دفاع از خصوصيت، تنبيه بدني، تملك اسلحه، و غيره). آنها اين را تبيين مي‌كنند با توجه كردن به اينكه بسياري از جنوبي‌ها اولاد مهاجرين ايرلندي – اسكاتلندي هستند؛ كساني كه "فرهنگ احترام" را بايد بسط بدهند تا تحت شرايط نسبتا بي‌قانوني و سخت در ايرلند جنوبي پيش از آمدن به ايالات متحده باقي بماند.
تفاوت‌هاي فرهنگي در اخلاقيات همچنين با استفاده از بازي‌هاي اقتصادي تست شده است. يك مثال اين است كه بازي اولتيماتوم، كه در آن به يك شخص گفته مي‌شود كه آنها بايد مقداري پول را (مثلا ۱۰۰ دلار) با شخص سومي تقسيم كنند. اگر شخص سوم تقسيم را رد كرد، هيچ كسي هيچ يك از پول‌ها را نمي‌گيرد. در ايالات متحده، بيشتر مردم تكه‌هاي نسبتا مساوي را پيشنهاد مي‌كنند. اگر آنها خيلي كم پيشنهاد ‌كنند، شخص ديگر معمولا آن تكه را از روي كينه رد مي‌كند، و هردو بازيگر دست خالي به خانه مي‌روند. اين، مقداري از گرايش اخلاقي به انصاف است، و تفاوت‌هاي دقيقي ميان فرهنگ‌ها وجود دارد. Machiguenga پرو، كساني كه سيستم اقتصادي‌اي دارند كه زياد وابسته به مشاركت نيست، پيشنهاد‌هاي پايين‌تري نسبت به آمريكايي‌ها مي‌كند، و آنها پيشنهادهاي پايين‌تر را مي‌پذيرند. در ميان Au در گينه نو، مردم گاهي پيشنهاد‌هاي "بيش از حد - منصفانه" را رد مي‌كنند كه پيشنهادهايي وراي پنجاه درصد هستند. در ايالات متحده پيشنهاد بيش از حد منصفانه، مورد قبول است، اما Au به‌طور عادي اين سخاوت را رد كرد؛ نمونه مشابهي در روسيه و شوروي سابق يافت شد. پيشنهاد‌هاي بيش از حد منصفانه ممكن است متظاهرانه تلقي شود يا به عنوان اينكه تلاشي‌ست براي به‌دست آوردن نوعي تسلط از طريق اينكه دريافت‌كننده را مديون خودش مي‌كند.
برخي فيلسوفان اين ادعا را كه تغيير فرهنگي در اخلاقيات وجود دارد، رد كردند.... اسكيمو كودك‌كشي را تحمل مي‌كند، اما ما همينطور خواهيم بود اگر قطب شمال زندگي مي‌كرديم كه در آنجا منابع محدود است. در مقابل اين نوع از پاسخ، ما ممكن است استدلال كنيم كه، در واقع، ارزش‌ها زماني كه ما محيط زيست را تغيير مي‌دهيم، فورا تغيير نمي‌كنند. با اين وجود، اين واقعيت كه گرايشات ما به سمت كودك‌كشي ممكن است در قطب شمال تغيير كند چه بسا شاهدي‌ست براي نسبي‌گرايي نه شاهدي در مقابل آن؛ اخلاقيات نسبت به متغيرهاي محيطي حساس هستند. منتقدين ديگر استدلال مي‌كنند كه ما نمي‌توانيم تدريجا برآورد كنيم كه آيا فرهنگ‌ها در ارزش‌ها متفاوت هستند. مودي آدامز معتقد است در غياب درك كامل از باورهاي فرهنگ ديگر، ما ممكن است تفاوت‌هاي در باورهاي واقعي را با تفاوت‌هاي اخلاقي اشتباه بگيريم. به‌عنوان مثال، آيا آزتك‌ها واقعا فكر مي‌كنند آدم‌خواري خوب است، يا آيا آنها به اين عمل دست مي‌زدند به‌خاطر كيهان‌شناسي كه آنها را وامي‌داشت فكر كنند اين تنها راه براي آرام كردن خدايان است؟ ما ممكن است هرگز معرفت پيدا نكنيم. از طرف ديگر، هركسي كه درصدد پذيرفتن اين است كه فرهنگ مي‌تواند باورهاي غيراخلاقي مردم را تغيير دهد ممكن است همچنين بپذيرد كه ارزش‌ها مي‌توانند تغيير كنند.
مداوم‌ترين بحث فلسفي دربارۀ تغيير اخلاقي متوجه نسبي‌گرايي فرااخلاقي است. آيا تنوع اخلاقي مستلزم اين است كه هيچ اخلاقيات صادق واحدي وجود ندارد؟ في‌نفسه، جواب نه است. اما برخي نسبي‌گرايان استدلال مي‌كنند كه هيچ منبعي از اخلاقيات غير از طرز تلقي‌هاي ما وجود ندارد (مثلا آنها به ذهني‌گرايي معتقدند)، بنابراين تغيير فرهنگي مستلزم اين است كه اخلاقيات نسبي است. سايرين معتقدند كه توسل به تاريخ فرهنگي به‌اندازه كافي تبيين مي‌كند كه چرا ما ارزش‌هاي اخلاقي داريم، بنابراين هيچ فشاري وجود ندارد تا قلمرو بيشتري از ارزش‌ها را كه از فرهنگ تجاوز مي‌كنند، فرض كنيم. اين ديدگاه‌ها مستلزم اين نيستند كه هر اخلاقياتي ممكن است. ممكن است سيستم‌هاي ارزش در اكثريت پذيرفته‌شده باشد، با فرض ماهيت انسان و موقعيت‌هايي كه ما خودمان را در آنها مي‌يابيم. مخالفين نسبي‌گرايي مي‌انديشند كه اين كثرت‌گرايي هنوز خيلي زياد است. مقتضيات دليل (كانت)، خوب‌هاي دروني (نتيجه‌گرايي)، شرايط طبيعي براي رشد كردن (ارسطو)، مشاهده‌كنندگان آرماني (اسميت)، و فرامين الهي همه اينها به‌عنوان منابع ارزش‌هاي مطلق مورد بررسي قرار گرفتند.
۴. شهودات فلسفي و فرهنگ
تغيير فرهنگي با پرسش‌هاي فلسفي سنتي مرتبط است، مانند پرسش‌هايي دربارۀ نسبي‌گرايي اخلاقي، پیمانه ای بودن ادراك، و قياس‌ناپذيري معنا. تغيير فرهنگي همچنين با خود فعاليت فلسفه مرتبط است. برخي معتقدند كه نظريات فلسفي متأثر از فرهنگ هستند، و بنابراين، فلاسفه‌اي كه درپي حقايق كلي هستند بايد يا درآرزوهاي‌شان تجديدنظر كنند يا روش‌شناسي‌شان را تغيير دهند.
اين مسئله به فلسفه تطبيقي مربوط است. به‌عنوان مثال، محققين سنت‌هاي فلسفي در آسياي غربي گاهي مي‌پرسند كه چه مقدار از اينها با سنت‌هاي در غرب مرتبط هستند. ديدگاه شك‌گرا ممكن است بگويد كه مفروضات نخستين، پرسش‌هاي هدايت كننده، و شيوه‌هاي غالب چنان متفاوت هستند كه تطبيق از ارزش كمي برخوردار است. از طرف ديگر، يكي ممكن است فكر كند كه ما مي‌توانيم صرفا با فيلسوفان غربي و شرقي به‌نحوي رفتار كنيم كه گويا آنها بخشي از قلمرو واحد بودند، و آنها را به‌آساني مقايسه كنيم، درست همان‌طوري كه يكي ممكن است دو چهرۀ برآمده از يك ميراث فرهنگي واحد را مقايسه كند.
اين ايده كه ايده‌هاي فلسفي متأثر از فرهنگي هستند به‌نحو تجربي نیز بررسي شده است. فيلسوفان تجربي آزمايش‌هاي فكريِ فلسفي متعارف را به سوي ارزيابي تحقيقاتي تغيير داده‌اند تا ببينند كه‌ آيا شهودات ناآموخته متحد مي‌شوند با آنهايي كه توسط فيلسوفان حرفه‌اي تأييد شدند. برخي فيلسوفان تجربي از روش ارزيابي بهره گرفتند تا تطبيق‌هايي ميان فرهنگي را انجام دهند، بيشتر آنها اغلب شهودات فلسفي را در ايالات متحده با شهودات فلسفي در چين و ساير كشورهاي آسياي شرقي مقايسه كردند. نتايج نشان مي‌دهند كه تغيير فرهنگي وجود دارد.
در يك تحقيق پيشرو، وينبرگ و ديگران، شهودات معرفتي را مورد توجه قرار دادند. در معرفت‌شناسي جديد، مؤثرترين آزمون‌هاي فكري مديون ادموند گتيه است كه آنها را اختراع كرد تا در مقابل اين ديدگاه غالب استدلال كند كه معرفت باور صادق موجه است. اين موارد مفروض نشان مي‌دهند كه باور مي‌تواند موجه و صادق باشد، بدون اينكه موضوع شهودي معرفت باشد. به‌عنوان مثال، اين يك ديدگاه غالب در فلسفه غرب است كه موضوع الهام‌شدۀ به گتيه كه درپي مي‌آيد به عنوان معرفت توصيف نمي‌شود:
باب دوستي دارد، جيل، كه سال‌هاست كه ماشین بيوك مي‌راند. بنابراين باب مي‌انديشد كه جيل ماشين آمريكايي مي‌راند. با اين وجود، او مطلع نيست كه بيوك او جديدا ربوده شده است، و او همچنين مطلع نيست كه جيل آن را با پوناتيك جابجا كرد، كه نوع ديگري از ماشين امريكايي است. آيا باب واقعا مي‌داند كه جيل ماشين آمريكايي مي‌راند، يا او تنها به آن باور دارد؟
وينبرگ و ديگران، اين تصوير را به دانش‌آموزان كالج اروپايي، آسياي شرقي، و نژاد آسيايي جنوبي دادند. بيشتر آمريكايي‌هاي اروپايي در اين شهود مشترك هستند كه باب معرفت ندارد كه جيل ماشين امريكايي مي‌راند، اما اكثريت آسيايي‌هاي جنوبي و شرقي شهود متضادي دارند.
ساير تحقيق ميانْ‌فرهنگي از شهودات فلسفي توسط ماچري و ديگران گزارش داده شد. آنها از معرفت‌شناسي به معناشناسي تغيير جهت دادند، و دريافتند كه يكي از مؤثرترين آزمون‌هاي فكري در فلسفه زبان شهودات مختلفي را در ميان گروه‌هاي فرهنگي استخراج مي‌كند. اين آزمون فكري مديون كريپكي است، كسي كه عليه نظريه‌هاي توصيفي دلالت/ارجاع استدلال مي‌كند. بر وفق نظريه‌هاي توصيفي، يك اسم خاص دلالت مي‌كند به فردي كه استیفا كننده توصيفاتي است كه بيشترين ربط را با آن اسم دارد. به‌عنوان مثال، توصيف‌گروان مي‌گويند "گودل" به شخصي دلالت دارد كه ناتمامیت رياضي را اثبات كرده است. كريپكي درواقع ردّ می کند مورد خيالي ای را كه در آن كسي ديگری قضیه ناتمامیت ریاضی را اثبات می کند و شخصي كه ما به‌عنوان "گودل" مي‌شناسيم آن را به اسم خودش ثبت می کند. شهود كريپكي اين است، حتي اگر اين بدين‌نحو مي‌بود، "گودل" به همان شخص دلالت می كرد، نه فرد ديگري كه قضیه ناتمامیت ریاضی را كشف كرد. و این مورد خیالی، شهودی عليه توصيف‌گرايي، و له نظريۀ تاريخي – علّي دلالت تلقي مي‌شود. ماچري و ديگران، نشان دادند كه دانش‌آموزان كالج آمريكايي با پس‌زمينه فرهنگي غربي احتمالا خيلي بيشتر از دانش‌آموزان هنگ كنگ در مواردي از اين دست، در شهودات كريپكي مشتركند.
در تحقيق ديگر، هيوبنر و ديگران، از شيوه‌هاي ميان فرهنگي استفاده مي‌کنند تا تست کنند شهودي را که در تحقيق‌هاي آگاهي مهم بوده است. بلاک عليه کارکردگرايان استدلال مي‌کند، با استفاده از آزمون‌هاي فکري که در آنها نظام کارکردگرای ذهن انساني از طريق شماري از افراد فهميده شد، نه مغز بيولوژيکي. شهود بلاک اين است که اين گروه آگاه نيستند، بنابراين نظام کارکردي براي آگاهي کافي نيست. هيوبنر و ديگران، نشان مي‌دهند كه دانش‌آموزان در هنگ کنگ به‌طور قابل‌توجهي احتمالا بيشتر از دانش‌آموزان آمريکايي‌ مي‌خواهند آگاهي را به گروه‌ها نسبت بدهند. آنها نتيجه گرفتند که شهوداتي که شالوده استدلال بلاک را مي سازند به‌نحو ميان فرهنگي مشترک نيستند.
نويسندگان اين تحقيقات بر دو نکته تأکيد مي‌کنند. نخست، شيوه متعارف طرح کردن نتايج فلسفي با درنظر گرفتن شهودات ممکن است مشکل زا باشد، چراکه آن شهودات به‌نحو سازگاري در ميان فرهنگ‌ها محقق نيستند. اگر فلاسفه در پي کشف ماهيت معرفت، دلالت، يا آگاهي هستند، از طريق تحليل مفاهيم مشابه، آنها بايد با اين واقعيت روبرو شوند که اين مفاهيم متفاوت هستند، و هيچ تحليل مفردي احتمالا پديدار نمي‌شود. دوم، براي برخي تنوع ممکن است از طريق متغيرها فرهنگي دليل آورده شود. اين نشان مي‌دهد که مفاهيم به‌نحو فرهنگي متأثر هستند، و اينکه نظريات فلسفيِ مبتني بر مفاهيم ممکن است طرز تلقي‌هاي گروه فرهنگي، نه فهم به‌نحو کلي مشترک قلمرو هدف، را منعكس کند. از اين نقطه نظر، فلسفه مبتني بر داوري‌هاي شهودي به نظر مي‌رسد بيشتر شبيه خود – انسان‌شناسي است تا پنجره‌اي به سوي حقايق مطلق.
مخالفين فلسفه تجربي معتقدند که ارزيابي‌هاي دانش‌آموزان کالج نسبت به شهودات فيلسوفان حرفه‌اي کمتر درباره مفاهيم افشاگري مي‌کنند. اين منتقدين نشان مي‌دهند که شهودات ميان فلاسفه حرفه‌اي درگير در بحث دقيق و استدلال کردن، احتمالا هم گراتر و قابل اعتمادتر هستند. اما، اين چشم‌انداز ممکن است بيش از اندازه خوش‌بينانه باشد. فلاسفه حرفه‌اي درون فرهنگ مشابه هم‌گرا نيستند، بنابراين دليل موجه کمي بر هم‌گرايي ميان‌فرهنگي وجود دارد. با اين وجود، مهم است تا توجه داشته باشیم که شهودات از معرفت سمانتيك استفاده مي‌كنند، و معرفت سمانتيك بر به‌يادآوري مُثُل كامل در آسمان افلاطوني مبتني نيست. منابع معرفت سمانتيك ممكن است به‌لحاظ ميان‌فرهنگي متفاوت باشد. از اين‌رو، ممكن خواهد بود كه نظريه‌هاي فلسفي گرامي داشته‌شده محدودتر از آني‌ست كه ما فرض مي‌كنيم. اگر اينطور باشد، تحقيق در مورد علم شناختي فرهنگ لوازم مهمي براي فعاليت فلسفي دارد.
 
کد مطلب: 4770
Share/Save/Bookmark
 
تاریخ انتشار : يکشنبه ۱۷ اسفند ۱۳۹۳
ساعت انتشار : ۱۰:۲۴
 
 
فرهنگ و علوم‌شناختی/ فرهنگ و فلسفه
 


انتشار یافته : ۰نظر     در صف انتشار : ۰نظر     تکراری،غير قابل انتشار : ۰نظر