داخلی صفحه اندیشه آرشيو يادداشت
 
سخنی با آیت الله رضا استادی
رضا بابایی
آیت الله استادی، از علمای اخلاقی و دردمند حوزه است. وی کمتر از هم‌قطارانش، به مصلحت‌سنجی‌‌های معمول و رایج تن می‌دهد. به همین دلیل گاهی سخنانی می‌گوید که دیگران كمتر می‌گویند.
به گزارش پایگاه خبری – تحليلی دین‌آنلاین، آیت الله رضا استادی گفته‌اند: «کتب حدیثی سابق نباید ترجمه شود و در اختیار همه مردم قرار بگیرد؛ زیرا کتاب مرجع و منبع برای یک عالم است. حتی کتب اخلاقی گذشته که مربوط به آن دوره بوده است، نباید به صورت مستقیم ترجمه و عمومی شود؛ بلکه باید از آنها استفاده کنیم و متناسب با نیاز روز  ترجمه کنیم، زیرا نوع کتب سابق نیازمند اصلاح است.»
آیت الله استادی، از علمای اخلاقی و دردمند حوزه است. وی کمتر از هم‌قطارانش، به مصلحت‌سنجی‌‌های معمول و رایج تن می‌دهد. به همین دلیل گاهی سخنانی می‌گوید که دیگران كمتر می‌گویند. به‌تازگی نیز فرموده‌اند: «کتب حدیثی سابق نباید ترجمه شود و در اختیار همه مردم قرار بگیرد.» برخی خبرگزاری‌ها، این سخنان آیت الله استادی را بهانه‌ای کرده‌اند برای یادآوری پاره‌ای از قراردادهای چندصدمیلیونی در دولت‌های پيشين با برخی مترجمان متون حدیثی. اما نهی از ترجمۀ متون حدیثی، آنقدر مهم و معنادار است که باید بی‌خیال آن قراردادها شد.
مردم هر حدیثی را که در کتاب‌هایی مانند بحار الانوار می‌بینند، سخن معصوم(ع) می‌دانند، و این اعتقاد، پیامدهایی دارد که جز طایفۀ اخباری، حاضر به استقبال از آن نیست. اما آیا ترجمه نکردن آن کتاب‌ها، ختم ماجرا است؟ آیا اگر ما کتاب‌های حدیثی را برای مردم به فارسی برنگردانیم، دیگران هم دست روی دست می‌گذارند و سراغ این کتاب‌ها نمی‌روند؟ با مسلمانان و شیعیان عرب‌زبان که نیازی به ترجمه ندارند، چه کنیم؟ سخن آیت الله استادی به این معنا است که کتاب‌های حدیثی، نیاز به گزینش و تصفیه دارد. سخنی است درست؛ اما آیا همۀ عربی‌‌دان‌هایی که اکنون به این کتاب‌ها مراجعه می‌کنند و احادیثی را برمی‌گزینند و برای مردم می‌خوانند، صلاحیت گزینش‌گری دارند؟
به نظر من مشکل را باید از راهی دیگر حل کرد. مسلمانان باید ماهیت حدیث و سپس جایگاه و ماهیت کتاب‌های حدیثی را بشناسند و زیر بار هر حدیثی یا حدیث‌خوانی نروند. مشکل اصلی در کسانی است که فهم و درک خود را معیار حدیث صحیح از ضعیف می‌پندارند و هر حدیثی را که در هر کتابی می‌بینند و می‌پسندند، برای مردم می‌خوانند. ما مردم را از مراجعۀ مستقیم به احادیث نهی می‌کنیم؛ زیرا آنان را واجد دانش کافی نمی‌دانیم. اما مگر همۀ گویندگان و نویسندگانی که اکنون برای اثبات هر عقیده یا نظریه‌ يا گرايشی در سياست، به حدیثی از احادیث استناد می‌کنند، چنین صلاحیتی دارند؟ چند درصد از کسانی که اکنون برای مردم حدیث می‌خوانند، حدیث‌شناس‌اند؟ مگر همه‌ کسانی که اکنون در عرصۀ تبلیغ دین، سخن می‌گویند و کتاب و مقاله می‌نویسند، معیاری جز فهم و گرايش فكری خود برای انتخاب حدیث دارند؟ خطر اصلی اینجا است، نه در ترجمۀ کتاب‌های حدیثی.
 
 
کد مطلب: 5985
Share/Save/Bookmark
 
تاریخ انتشار : سه شنبه ۲۲ دی ۱۳۹۴
ساعت انتشار : ۱۲:۰۷
 
 


انتشار یافته : ۰نظر     در صف انتشار : ۰نظر     تکراری،غير قابل انتشار : ۰نظر