خارجی صفحه اخبار ادیان آرشيو گزارش
 
هیوستون اسمیت مؤلف کتاب «ادیان جهان» درگذشت
هیوستون اسمیت دین‌پژوه معروف که در کلیساهای متدیست و صومعه‌ها درپی روشن‌بینی می‌گشت، در 31 دسامبر 2016 در 97 سالگی بدرود حیات گفت. اسمیت علی‌رغم دیدگاه‌های لیبرالش معتقد بود که علم نمی‌تواند پدیده‌های طبیعی را به طور کامل توجیه کند. وی روزانه پنج بار به سوی شهر مکّه و به زبان عربی نماز می‌خواند. او تا پایان عمر یک مسیحی متدیست باقی ماند و البته نسبت به بعضی از اصول جزمی آن منتقد بود.
هیوستون اسمیت مؤلف کتاب «ادیان جهان» درگذشت
به گزارش دین‌آنلاین به نقل از نیویورک‌تایمز، هیوستون کامینگز اسمیت در سی‌و‌یکم ماه مه 1919 از پدر و مادری که هر دو متدیست و مبلّغ مذهبی بودند، در شهر سوژو در چین چشم به جهان گشود. اندکی بعد خانوادۀ او به شهر باستانی «زانگ‌زوک» که کلکسیونی از ادیان مختلف بود نقل‌مکان کردند. اسمیت تصمیم گرفت مبلّغ شود و وارد «دانشگاه مرکزی متدیست» شد. او ابتدا یک کشیش متدیست شد، اما بعد پی برد که علاقه‌ای به تبلیغ ندارد و تدریس را بیش از موعظه دوست دارد. سپس وارد دانشکدۀ الهیات دانشگاه شیکاگو شد و تحت‌تأثیر خردگرایی علمی قرار گرفت. اسمیت در سال 1944 به کتاب «درد، مسائل جنسی و زمان: چشم‌اندازی نو به تکامل و آیندۀ بشر» نوشتۀ جرالد هرد برخورد که زندگی‌اش را متحوّل ساخت. وی دکترای خود را در سال 1945 از دانشگاه شیکاگو گرفت و استاد دانشگاه واشنگتن شد. او به کمپین‌های حمایت از حقوق مدنی و همچنین کمپین درک و رواداری با دین اسلام پیوست، بیش از ده کتاب نوشت و به تدریس در دانشگاه‌های سیراکیوز و برکلی پرداخت.
پروفسور اسمیت بیش از همه به خاطر تألیف کتاب «ادیان بشر» (1958) اشتهار داشت. این کتاب به مدّت یک نیم قرن کتاب درسیِ کلاس‌های ادیان تطبیقی در دانشگاه‌ها بود. در سال 1991 این کتاب تحت عنوان «ادیان جهان» تلخیص شد. تاکنون بیش از سه میلیون نسخه از این دو به کتاب فروش رفته است. در این کتاب ادیان بزرگ جهان و ادیان بومی موردبررسی قرار گرفته و بیان شده است که همۀ ادیان از ذات مطلق الهی سخن می‌گویند. در انتهای کتاب نیز قانونی طلایی برای درک و هم‌زیستی دوجانبه ذکر شده است: «اگر می‌خواهیم به دین‌مان عمل کنیم، باید همان‌گونه که دوست داریم دیگران به سخنان‌مان توجه کنند، به حرف‌های دیگران توجه کنیم».

«ریچارد هشت» استاد مطالعات دینی‌ در دانشگاه کالیفرنیا، پروفسور اسمیت را یکی از سه مفسّر بزرگ دین برای عموم مردم می‌داند. دو نفر دیگر «جوزف کمپبل» و «رودریک نینیان اسمارت» هستند.

علاقۀ پروفسور اسمیت نسبت به دین فراتر از فعالیت‌های صرفِ دانشگاهی بود. وی درپیِ روشن‌بینی با راهبان بودیست تبتی مدیتیشن می‌کرد، با مردان مقدّس هند یوگا کار می‌کرد، با دراویشِ شوریدۀ صوفی به سماع می‌پرداخت، با سرخ‌پوستان مکزیکی پیوت می‌جوید و سبتِ یهودیان را جشن می‌گرفت.

در دهۀ 1960 اسمیت و «تیموتی لیری» یکی از اساتید دانشگاه هاروارد، پژوهش مشترکی را بر روی مواد توهّم‌زا و روان‌گردان و ارتباط آن با تجربیات معنوی انجام دادند. با مصرف این مواد حالاتی به اسمیت دست داد که به اعتقاد وی نزدیک‌ترین لحظات ارتباط با خدا را برای او رقم زد. هرچند وی دیگر به سمت مصرف چنین موادی نرفت، اما معتقد بود که مختصرترین بصیرت‌های حاصل از یک سفر روان‌گردان می‌تواند آگاهی انسان را گسترش دهد.

اسمیت علی‌رغم دیدگاه‌های لیبرالش معتقد بود که علم نمی‌تواند پدیده‌های طبیعی را به طور کامل توجیه کند. وی روزانه پنج بار به سوی شهر مکّه و به زبان عربی نماز می‌خواند. او تا پایان عمر یک مسیحی متدیست باقی ماند و البته نسبت به بعضی از اصول جزمی آن منتقد بود.
 
کد مطلب: 7081
Share/Save/Bookmark
 
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۴ دی ۱۳۹۵
ساعت انتشار : ۱۱:۵۵
مترجم : زهرا رحیمی
 
 
 


انتشار یافته : ۰نظر     در صف انتشار : ۰نظر     تکراری،غير قابل انتشار : ۰نظر