پایگاه تحلیلی خبری دین آنلاین - آخرين عناوين پیاده‌روی آیینی در عید غدیر :: نسخه کامل http://dinonline.com/scenario/events/scenario40 Tue, 23 Oct 2018 00:44:14 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://dinonline.com/skins/default/fa/normal3/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری دین آنلاین http://dinonline.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری الف آزاد است. Tue, 23 Oct 2018 00:44:14 GMT پیاده‌روی آیینی در عید غدیر 60 راهپیمایی روز غدیر و دو رویکرد http://dinonline.com/doc/note/fa/7504/ اما در رویکرد علوم انسانی همواره یک رویکرد دومی هم وجود دارد که سعی دارد خود را فارغ از ماجرای بد یا خوب، نشان داده و کمی از ماجرا فاصله گرفته با دیدی دیگر مقوله را پیگیری کند. برای مثال در همین مورد مذکور ما می توانیم یک رویکرد دیگر را هم از جهت تحلیل فراخوان کنیم و بپرسیم وجود چنین مناسکی نشان دهنده چه چیزی است؟ به این معنا که وقوع این گونه مناسک و ظهور روز افزون آنها به کسی که می خواهد جامعه ایران را بشناسد چه علامتی می دهد. ممکن است در نگاه اول کسی بگوید هنگامی که این مناسک ها زیاد می شود و مردم هم به صورت مشتاقانه و داوطلبانه در آن ها به صورت گشترده شرکت می کنند پس می توان نتیجه گرفت که جامعه ما در حال بیشتر مذهبی شدن است. از طرف دیگر هم می توان به این قضیه کاملا به صورت عکس نگاه کرد و بیان کرد که رواج روزافزون مناسک ها به این معناست که دین در جامعه امروزی ایران هر چه بیشتر مناسکی تر می شود. البته کسی که چنین ادعایی را مطرح می کند باید آمارهای دیگری را در مورد وضعیت دین داری مردم شهرهای بزرگ ایران ارائه کند. آماری که در آن ها تایید شود که میزان گرایش معموم مردم به احکام اسلامی در حال کاهش است. در زمینه اخلاق اسلامی نیز نیازمند چنین آمار و ارقامی هستیم هر چند که در حوزه اخلاق پر مشخص است که جامعه ایرا حداقل در سال های اخیر با افتی محسوس در زمینه اخلاقیات مواجه بوده است و این مهم را هر بیننده ای می تواند فهم کند و چندان نیاز به استدلال های جامعه شناسانه ندارد. حال اگر کسی به ما فهماند که همین مردمی که به صورت گسترده در منساک مذهبی شرکت می کنند همین مردم در زمینه اخلاق و احکام در وضعیت خوبی به سر نمی برند، ما آماد پذیرش این واقعیت می شویم که جامعه ایران دارد دین را به صورت مناسکی فهم می کند. فهم مناسکی دین چیزی مانند همان فهم سوپرمارکتی دین است یعنی فرد دین دار همچون شخصی که وارد سوپرمارکت شده است از هر قفسه ای آن چیز را که می خواهد برمی دارد از قفهسه مناسک و آیین ها، بیشتر و از قفسه اخلاق و احکام کمتر برمی دارد. این به معنای دین مناسکی است طبیعی است در انبوه یافتن حجم مناسک ها، نگاه عقل گرا و برهانی به آموزه ها و عقاید دینی نیز خود به خود کاهش می یابد و عناصر ظاهری از اهمیت بیشتر برخورد می شوند. پس مطابق با رویکرد دوم ما به صورت مستقیم در مورد مناسک جدید راهپیمایی غدیر صحبت نمی کنیم. چه بسا نویسنده این مورد را خوب بداند و اتفاقا اگر ساکن شهر قم بود در این گردهمایی معنوی هم شرکت می کرد. این طور نسیت که نویسنده ضد چنن حرکت مذهبی جدیدی باشد و چه بسا حامی آن هم هست منتها مطابق با رویکرد دوم نویسنده می پذیرد و اعلام می کند که راهپیمایی روز غدیر در کنار سایر مناسک های اضافه شده در ایران به خصوص در 20 سال اخیر، نشان دهنده مناسکی شدن هرچه بیشتر دین در ایران است که در نهایت می تواند به نوعی معنویت گرایی را جایگزین شریعت گرایی کند. همچنین چنین رویکردی در امر تبلیغ دین سبب می شود که در سال های آتی گروهی که برای اشاعه دین از روش عقلایی تاکید دارند به حاشیه بروند و گروه هایی که به امور سطحی تر بیشتر توجه دارند، بیشتر مورد اقبال و توجه قرار بگیرند. ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 20:35:43 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7504/ مناسک بسازیم مناسک می‌سازند http://dinonline.com/doc/note/fa/7499/ 1. همکاری داریم از برادران اهل تسنن که انسان امانتدار و شریفی است و البته اوضاع مالی خوبی هم ندارد. چندی پیش از یک سفر به زاهدان به نام "ختم بخاری" یاد می کرد. تعداد زیادی از برادران و خواهران اهل سنت با اتوبوس به زاهدان می روند و در مسجد بزرگی در آنجا هر شب مراسمی به نام ختم بخاری را به جا می آورند. این صرفا یک موضوع ساده نیست. تبدیل به نوعی سفر زیارتی شده است از تفریحات ، مهمان نوازی  و امکانات رایگان مسجد گرفته تا مسایل پیرامونی آن. یکی از چیزهای جالبی که می گفت این بود که یکی از کنار خیابان با احترام زیاد و ماشین آخرین مدل آنها را دوباره به ایستگاه اتوبوس رسانده است. نکته مهم این است که این مراسمات سابقه تاریخی چندانی نداشته است. 2. تصاویر ترافیک گسترده در مسیرهای منتهی به مقبره کوروش در زادروز وی را همه دیده‌ایم. اگر به تصاویر هوایی آن دقت کنید مشاهده می‌کنید که قبلا چنین سابقه نداشته است. بدیهی است کوروش به‌عنوان یک شخصیت ملی محترم است ولی اگر به عنوان یک عامل هویت‌ساز در مقابل دین مطرح گردد شاید زنگ خطر را به صدا درآورد. دلیل این مسایل چیست؟ شاید بتوان از این منظر نیز به موضوعات فوق نگریست که وقتی یکی از گروه‌های جامعه با تبلیغات و امکانات زیاد شروع به ایجاد آداب و مناسک جدید می‌کند گروه‌های مقابل آن نیز ناخودآگاه واکنش نشان می‌دهند. در چند سال اخیر راهپیمایی اربعین به صورت گسترده در صدا و سیما تبلیغ می‌شود به همان نسبت این روی راهپیمایی و استقبال از مقبره کوروش اثر می‌گذارد . صدا و سیما انواع مراسم مذهبی را به‌صورت گسترده با جمعیت میلیونی پوشش می‌دهد. طبیعی است که اهل تسنن به دنبال مناسک‌سازی برود. شاید عده‌ای بگویند بعضی از این مراسمات جدید نیست و در تاریخ شیعه سابقه دارد اما باید به این توجه کرد افزایش ارتباطات و ازدیاد شبکه‌های تلویزیونی باعث شده است که تبلیغات بسیار زیاد به نظر برسد.  هر عدم تعادلی عدم تعادلی دیگر را باعث خواهد شد. از جهتی پمپاژ این‌چنینی مفاهیم دینی به  جامعه از کیفیت آن می‌کاهد و به اصطلاح صفا و خلوص سابق را دیگر در مراسم نمی‌بینیم و راه برای نمایش ریاکاران باز می‌شود.   ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 12:19:05 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7499/ بحران نرم‌افزاری؛ جبران سخت‌افزاری http://dinonline.com/doc/note/fa/7494/ مناسک‌سازی در هر دوره‌ای از تاریخ، کارکردی داشته است. مناسک‌سازی در دورۀ ما بیشتر برای پر کردن جاهای خالی است؛ جای خالی اخلاق، معنویت، ایمان حقیقی، عدالت، فرهنگ، عقلانیت و غلبۀ گفتمانی. مناسک، نمای بیرونی دینداری است و نماسازی باید تناسبی با درون خانه داشته باشد. وقتی درون خانه چندان آبرومند و مایۀ سرافرازی نیست، نماآرایی معنایی جز ظاهرگرایی ندارد. بگذریم از اینکه ما در دوره‌ای از زمان و منطقه‌ای از جهان زندگی می‌کنیم که عاقلانه‌ترین کار در آن، تأکید بر مشترکات اسلامی و انسانی است، نه آنچه سفرۀ ما را از جهان اسلام جداتر کند و هویتی متمایزتر به ما بدهد و بر زخم‌های تاریخی نمک بپاشد. فرع دینیِ «تولا و تبرا» هم نمی‌تواند پشتوانۀ این‌گونه برنامه‌ها باشد؛ زیرا چنین برنامه‌ها و مناسکی، نه در سنت معصومین(ع) بوده است و نه در سیرۀ علمای سلف. تنها پشتوانه‌ای که این‌گونه برنامه‌ها را می‌توان به آن مستند کرد، تعظیم شعائر است. اما اینکه در میان شعائر دینی چرا این‌همه بر روز جدایی شیعیان از اهل سنت تأکید می‌شود و چرا در «تعظیم»، رفتارهای بیرونی، مقامی برتر یافته‌اند، جای درنگ و گفت‌وگو است. وقتی مهم‌ترین و برجسته‌ترین آموزه‌های دینی چنان رنگ باخته‌ و به حاشیه رفته‌اند که می‌توان گفت دین رسمی در روزگار ما تغییر کاربری داده است، حاشیه‌سازی و نماسازی، سودی به حال دین و دینداری ندارد. افزودن بر پوستۀ دین، کاستن از مغز آن است، و اگر این افزود و کاست، ادامه یابد، از دین چیزی جز شعائر بیرونی و تظاهرات چشم‌پرکن باقی نمی‌ماند. بله؛ اگر کسی بگوید که ستون خیمۀ دین، همین دسته‌بندی‌ها است، باید به او حق داد که مشعل منازعات را روشن نگه دارد و پیوسته تیغ تبرا در هوا بچرخاند. «ما با تو نداریم سخن، خیر و سلامت.» اما کسی که اندکی در تاریخ اسلام و سیرۀ پیشوایان نخست، گشت‌وگذار کرده است، می‌داند که این شیوه، محصول دوره‌هایی خاص از تاریخ كشور‌های اسلامی است، نه برآمده از قرآن و سنت و نصوص نخستین. داستان مناسک‌سازی در عصر ما، علت‌هایی دیگر نیز دارد؛ همچون هویت‌سازی برای مقابله با بحران هویت. اوضاع اخلاقی، اعتقادی، فرهنگی و اقتصادی کشور، قرائت رسمی از دین را با بحران روبه‌رو کرده است. تظاهرات بیرونی و نمایش‌های خیابانی، نوعی مقابلۀ سخت‌افزاری با آن بحران است؛ غافل از آن‌که منشأ بحران، در کیفیت و در نرم‌افزارهای آن قرائت و فهم از دین است، نه در کمیت مراسم و مناسک، و نمای سخت‌افزاری دین.   ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 11:32:49 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7494/ برساخته های کنونی مقدسات بعدی؛ در حاشیه پیاده روی غدیر http://dinonline.com/doc/note/fa/7496/ کل ماجرا خیلی ساده و معمولی است و کسانی که در این دوره از تاریخ زندگی می‌کنند می‌دانند که این پیاده‌روی غدیر برساخته بشر است و در حاشیه دین و با استفاده از فرهنگ یک جامعه شکل گرفته است. حال تصور کنید دو نسل بگذرد پیاده‌روی غدیر گسترده شود و در شهرهای بزرگ برگزار شود رسانه‌ها و مراکز دینی حمایت کنند، تئوری‌هایی برای مشروعیت‌سازی آن تولید شود، احکام فقهی حول آن شکل گیرد، ادبیات و نمادهای مخصوص آن تولید شود، ظرفیت‌هایی برای استفاده‌های ایدئولوژیک، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی برایش فراهم شود، منابع و شئون اجتماعی طبقاتی از جامعه با آن گره بخورد. در حاشیه پیاده‌روی مناسک و آداب جدیدی شکل گرفته و رنگ و بوی قدسی به‌خود گیرد و از مسائل هویت‌ساز جامعه مذهبی شمرده شود. تصور کنید کسانی منتقد چنین روندی باشند و اعتراض کنند و قوه قهریه آنها را به جرم توهین به مقدسات زندانی کند  و از حقوق اجتماعی محروم کند. یا تصور کنید دو گروه از طرفداران پیاده‌روی غدیر دو قرائت از آن ارائه دهند و دو طیف در جامعه مذهبی‌ها شکل گیرد و انرژی خود را صرف دفاع از قرائت خود کنند و کتاب‌ها بنویسند و جلسات پرپا کنند و بر اساس آن جامعه را به چند قسمت تقسیم کنند و ده‌ها کاری که می‌توان تصور کرد. شاید این حرف‌ها درباره پیاده‌روی غدیر پاره‌ای از خیالات بود اما  این حکایت برخی از مراسم‌هایی است که در طول تاریخ بنابه اقتضائات و نیازهای یک دوره به همین روش توسط چند نفر ساخته شده و به‌مرور گسترده شده است و ماندگار شده است و امروز از مسایل هویتی محسوب می‌شود فارغ از ارزش‌گذاری، مثلاً مراسم قمه‌زنی را تصور کنید عموم مردم نمی‌دانند چگونه و بر اساس چه شرایطی در طول تاریخ این مراسم متولد شده است اما این را همه می‌دانند که یکی از اختلافات هویتی بین اسلام فرهنگی و اسلام سیاسی است و در دهه‌های گذشته چه تنش‌های نظری و عملی را به‌خود ندیده است و البته تنش‌هابی که ادامه هم دارد. البته منظورم محکوم کردن یا دفاع از قمه‌زنی نیست چون قمه‌زنی در سال‌های اخیر مورد بحث بوده است. کم نیست آداب و مراسم‌هایی که همین روال را دارند و جزئی از دین مردم شده‌اند. شما می‌توانید مثال‌های متعددی را در ذهن بگذرانید. مشکل اصلی زمانی است که همین رسوم برساخته تبدیل به متن دین شوند و متدین کسی باشد که به اینها عمل کند. خطبا و مبلغان و تریبون‌های مذهبی همین رسوم را ترویج کنند. مذهبی بودن و نبودن یک فرد با همین‌ها سنجش شود. امتیازات در جامعه مذهبی براساس این رسوم توزیع شود و اکثر دین‌داران و مروجان دین چنین رویکردی داشته باشند. درچنین رویکردی خدا، آخرت، اخلاق، عدالت اجتماعی، صداقت، انصاف، وفای به عهد، احترام آبروی افراد، حریم خصوصی انسان‌ها و ... که از آموزه‌های اصلی دینی هستند معلوم نیست چه جایگاهی خواهند داشت. اینکه در جامعه مذهبی چه هزینه‌هایی مالی و اجتماعی و روانی برای رسوم برساخته بشر صرف می‌شود می‌تواند مشخص کننده جایگاه متن و حاشیه دین باشد. اینکه امروز دین‌داری موجود در جامعه چیست و مردم به چه بخش‌هایی از دین دعوت می‌شوند می توانند محل تأمل باشد. در چنین وضعیتی برخی هم متوجه هستند که حاشیه دین تبدیل به متن شده است و متن دین به حاشیه رفته است. اما مصلحت‌گرایی اجازه سخن گفتن نمی‌دهد. چندسال پیش خدمت یکی از اساتید حوزه رسیدم چون سابقاً چندبار برای مصاحبه پیش او رفته بودم مرا می‌شناخت و موضوع گفت‌وگو را نپرسیده بود. گفتم موضوع گفت‌وگو: «نقش علما در مبارزه با خرافات» است. با آگاهی از موضوع، حاضر به گفت‌وگو نشد و استدلالش این بود که وقتی امام‌زاده‌ای در روستایی قرار دارد و تدین مردم به آن امام‌زاده است اگر قطعی هم می‌دانی امام‌زاده‌ای در کار نیست نباید نماد دین‌داری مردم آن روستا را به هم بزنی. ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 11:23:04 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7496/ «پیاده‌روی»: فرم نوظهور مناسک شیعی در ایران http://dinonline.com/doc/note/fa/7495/ به‌طور سنتی، روند فربهی مناسک و تقویم شیعی، نوعا‌ً در مسیر ابداع و ظهور آیین‌ها و مناسبت‌های سوگوارانه بوده است. آیین‌هایی با محوریت تحمیلِ رنج و بدن‌آزاری خودخواسته‌ی دین‌داران و زمان‌هایی برای ابراز غم و اندوه. به‌همین جهت، اغلب مناسک شیعی فرم عزاداری داشته و دارند: اجتماع شیعیان و ذکر فرازهایی از تاریخ مصیبت‌بار شیعه و بزرگانش، به‌صورت نثر (روضه‌خوانی) و نظم (نوحه‌خوانی).   اما ظهور آیین «پیاده‌روی اربعین» و ترویج رسانه‌ای آن در سال‌های اخیر، تثبیت فرم تازه‌ی «پیاده‌روی» به‌عنوان یکی از فرم‌های آیینی تشیع (خصوصاً‌ در ارتباط با مقوله‌ی «زیارت») را به دنبال داشته و سبب شده است پیاده‌روی‌هایی با الگوبرداری از اربعین طراحی و اجرا شوند. پیاده‌روی میدان امام‌حسین(ع) تا حرم عبدالعظیم حسنی در تهران در روز اربعین و پیاده‌روی زایران امام‌رضا(ع) از شهرهای مجاور مشهد در ایام شهادت آن حضرت دو نمونه‌ی مشهور از آیین‌های مشابه و جدیدی است که با فرم پیاده‌روی طراحی شده‌اند. (البته در سال‌های قبل‌تر به‌صورت پراکنده پیاده‌روی‌هایی با شعار «حرم تا حرم»، مثلاً بین حرم حضرت معصومه تا مرقد آیت‌الله خمینی) انجام می‌شد؛ اما صورت آیینی نیافت.)   «پیاده‌روی عید غدیر» آن‌هم با صفت «کاروان شادی» جدیدترین نمونه‌ی این آیین‌سازی‌هاست. با این تفاوت که این‌بار برای یک مناسبت تاریخیِ فرح‌انگیز برای شیعیان قرار است پیاده‌روی صورت گیرد. پیاده‌روی / تظاهرات / کارناوال در مناسبت‌های جشن سیاسی مانند 22 بهمن مسبوق سابقه است؛ اما این نخستین‌بار است که برای یک مناسبت مذهبی با محوریت جشن، پیاده‌روی صورت می‌گیرد. بعید نیست در آینده برای مناسبت‌های دیگر یا زیارت کان‌های مقدس دیگر نیز فرم پیاده‌روی مورداستفاده قرار گیرد و آیین‌های تازه‌ای ظهور کنند. آیین‌هایی که به‌مدد تبلیغات رسانه‌ای و حمایت‌ نهادها و نیروهای سیاسی و مذهبی ممکن است استمرار یابند یا بعد از چند سال دچار افول شوند. در این باره چند نکته محل تأمل است: یکی این‌که استفاده از فرم جدیدی مانند پیاد‌ه‌روی می‌تواند نتیجه‌ی احساس اشباع فرم‌های قبلی باشد. و اگر این فرض درست باشد، در آینده باید منتظر ظهور فرم‌های جدید دیگر هم باشیم. نکته‌ی دوم و مهم‌تر، دخالت و عاملیت مستقیم ساز‌مان‌های رسمی و نهادهای حاکمیتی در این آیین‌های نوظهور است. همچنان‌که مبدع پیاده‌روی اربعین تهران، ظاهراً «شهرداری تهران» بود، در پوستر این مراسم جدید هم همزمان نام دو سازمان مذهبی («آستان مقدسه حضرت معصومه» و «تولیت مسجد جمکران») و یک سازمان عرفی («شهرداری قم») به‌عنوان بانیان ذکر شده است. نکته‌ی سوم و در حاشیه این است که در روند تحول و توسعه‌‌ی فرمی مناسک شیعه در آینده، به‌موازات بسط تشیع هویتی توسط مرجعیت/حوزه‌ی سنتی، یک عامل مؤثر، رقابت‌های منطقه‌ای سازمان‌های مذهبی (مشخصاً تولیت‌های آستان‌های مقدس) و سازمان‌های عرفی در هر منطقه با مناطق دیگر است. رقابت‌هایی حول محور منافع سیاسی، اقتصادی و مذهبی در هر منطقه. منافعی که در بسیاری اوقات محل وفاق سازمان‌های مذهبی و عرفی از یک‌سو و ساکنان هر منطقه از سوی دیگر خواهد بود. در ظهور آیین‌های جدید، به‌مراتب بیش از گذشته، منافع آیین‌ورزان مدخلیت دارد. (به این موضوع ـ ان‌شاءالله ـ در یادداشت مستقلی خواهم پرداخت.)   ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 11:22:14 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7495/ عید غار؛ واکنشی در برابر عید غدیر http://dinonline.com/doc/note/fa/7493/ در منابع تاریخی ذیل سالهای زیادی از قرن ۴ و ۵  گزارش های فراوانی از حمله به محله های شیعه نشین و کشتار شیعیان و به آتش کشیدن خانه ها و بازارهای آنها ثبت شده است‌. اما با همه‌ی اینها، شیعیان سنت و شعائر خود را رها نکرده و عید غدیر را همچنان برگزار می‌کردند. زمانی  که دشمنان شیعه در تلاشهای خود علیه شیعیان ناکام مانده و با برخورد و ممانعت حاکمیت از این حملات خونین  روبه‌رو شدند، دست به واکنش های دیگری زدند. بدعتی نو: اختراع عیدی جدید مخالفان، درمانده از برخوردهای فیزیکی و غارت و کشتار شیعیان، مغلطه‌گری علمی کرده و عیدی جدید را کشف و اختراع کردند؛ عیدی ساختگی در برابر عید غدیر شیعیان. عیدى که آنان کشف کردند: «عید غار» یا (یوم الغار)بود، که به گمان ایشان در آن روز پیامبر خدا (ص) و ابو بکر در غار پنهان‏ شده بودند. آنان روز بیست و ششم ذى حجه را به این عید اختصاص داده و برآن بودند که در این روز حادثه غار اتفاق افتاده بوده است. آنها در آن روز، به چراغانى و آذین‏بندى محله های خود می پرداختند و همانند رسم شیعیان در روز عید غدیر، ایشان هم  مراسم جشن و شادی به پا می کردند .(1) البته در اینجا اشتباه آشکارى صورت گرفته، که ناشى از جهل ایشان بوده است ؛ چراکه حادثه غار در آخر ماه صفر و یا اول ربیع الأول روى داده بود و نه در بیست و ششم ذی حجه.(2) بر اساس گزارش هایی که ذهبی (3) و دیگر مورخین در ذیل وقایع سالهایی از قرن 4 و5 هجری نقل کرده اند، این عید سالیانی  برگزار می ‏شده است؛ اما پس از آن، دیگر در منابع  یادی از این عید نشده و احتمالا بعد از مدتی به فراموشى سپرده شده است. جالب توجه این است که حتی برخی از علمای بزرگ و مورخین اهل سنت همچون ابن عماد حنبلی و ذهبی به شدت، این عید ساختگی را مردود شمرده و به مقابله با آن پرداخته و سازندگان آن را از «جاهلان اهل سنت» (4) و یا « غلات اهل سنت» (5) دانسته اند. گزارش های فروانی از واکنشهایی اینچنینی، در برابر دیگر شعائر و مراسم مذهبی شیعه نیز در تاریخ  به ثبت رسیده است؛ که از جمله  به مراسم عزاداری مخالفان شیعه برای "مصعب بن زبیر" و رفتن به زیارت قبرش در برابر زیارت قبر مطهر سیدالشهدا علیه السلام و مراسم عزاداری روز عاشورا از سوی شیعیان، میتوان اشاره نمود و در آینده یادداشتی در خصوص آن خواهم نوشت. منابع: 1) تجارب الأمم ،ج‏7 ،ص 401 ؛الکامل،ج‏9،ص:155 ؛المنتظم ،ج‏15 ،ص 14 2) شذرات الذهب ،ج‏4 ،ص 476 به نقل از العبر ذهبی : ج 3 ص 44 ( ذهبی برای این اشتباه عبارت :« هذا جهل و غلط » را به کار برده است) 3) تاریخ الإسلام ،ج‏27 ،ص 25 (ذیل سال 389) و ج‏28 ،ص 13 ( ذیل سال 402) و ج‏29 ،ص 14 ( ذیل سال 422) و... 4) العبر،ذهبی : ج 3 ص 44 (ذیل سال 389) 5)شذرات‏ الذهب،ج‏4،ص:476 ( ذیل سال 389)   ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 11:18:19 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7493/ غدیر ظاهر و باطن دین؛ در دفاع از پیاده روی غدیر http://dinonline.com/doc/note/fa/7497/ زنده نگه داشتن غدیر؛ تنها کاری است که از توان ناتوان دلباختگان برمی آید و امروز نیاز ضروری جهان اسلام است و باید  برای انتشارش از جان و مال گذشت! امروز دنیا، حتی جهان اسلام در سرتاسر عالم، آنقدر که اسطوره فوتبال کشورمان "علی دایی" را می شناسند امام جواد و امام هادی ما را حتی با اسم نمی شناسند! این خرده، فقط بر نامسلمانان دنیا گرفته نیست؛  که حتی عموم مسلمانانی که هر روز صبح پس از اقامه نماز در مسجد النبی، شاهد هجوم عاشقانه دلباختگان اهل بیت به بقیع هستند نیز از خفتگان در بقیع بی خبرند و اساسا امام مجتبی و صادق؛ باقر و سجادی را نمی شناسند! نمیدانم تا به حال مدینه مشرف شده اید؟ در قبرستان بقیع که مرکز تجمع شیعیان است؛ حتی بین زایران ایرانی امامان خفته دربقیع چهره های آشنایی ندارند؛ شیعیان هند و پاکستان و آفریقا که در اوج غربت؛ تنها از پدران خود نام شیعه را شنیده و به خاطر طینت پاکشان به این مذهب گرویده اند؛ از امامان معصوم هیچ نمی دانند! در بین زایران ایرانی نمونه های فراوانی بوده و هستند که گویی نامی از آن بزرگواران نشنیده اند! و روحانی کاروان را در بقیع زیر خروارها سوال ابتدایی نفسگیر می کنند! از اینکه بگذریم جناب "محمد علی کلی" بوکسور معروف و "محمد علی جناح " در هندوستان شهرتشان بیش تر از امام کاظم و امام رضای ما نیست؟ امروز در کشور اسلامی ما ایران "رامبد جوان " و سوپراستارهای سینما و تلویزیون معروف تر از  اولیای الهی نیستند؟ آنقدر که جوانان ما از بیوگرافی چهره های هنر دنیا آگاهند از رهبران دین خود با خبرند؟ از اینها که بگذریم  برخی از دوستان گویی گرامیداشت غدیر و جشن این عید اعظم را مخالف وحدت دانسته و تلویحا چکش اعتراض را بر گرده بر پاکنندگان پیاده روی روز غدیر نواخته اند؛ اما می دانید که صدیقه کبری سلام الله، امامت را مایه وحدت و پذیرش ولایت را مانع افترق و اختلاف  دانسته و ضمن خطبه جانانه معروف خود، تصریح کرده است که از این پس از پستان شتر خلافت جز خون نخواهید دوشید!! امامت ما نظام ملت و ایمن از اختلاف است! بنابراین تنها راه برطرف شدن جدایی ها و افتراق ها و دشمنی ها، امامتی است که نقطه شروع و آغازینش غدیر است!  غدیر و زنده نگه داشتن یاد آن کوبیدن بر طبل اختلاف است؟؟ به تعبیر مقام معظم رهبری که بارها فرمودند: غدیر رشته پیوند زمین و آسمان، و مایه اتحاد و همدلی است!... آری! این همان  غدیری است که عموم مردم حتی از نام و اصل هدفش بی اطلاعند! به نظر می رسد پرداختن به اصول و خواندن مباحثی چون بحث الفاظ؛ و به قول اساتید نرمش های فکری و ذهنی با هرزه مطالبی که نه دنیایی را خراب می کند و نه آخرتی را آباد؛ فرصت مراجعه به قرآن و روایات را از دوستان گرفته و در باتلاق مباحثی چون خنثای مشکله گیر انداخته است! "غدیر" نه اصول مظفر است که بدون قرآن و عترت ثابت شود و نه معانی بیان تفتازانی است که با جدل خاتمه یابد! به تعبیر علامه جوادی آملی ، نه تنها شما که هر طفل دبستان ندیده ای بدون قرآن و عترت می تواند قله اجتهاد را فتح کند، فهم کفایه و رسایل که نیازی به پیش نیاز قرآن و حدیث ندارد. پس به همان اجتهاد بدون قرآن سوگند امروز عموم مردم ، حتی بیشتر طلاب در جهان اسلام از غدیر چندان اطلاعی ندارند و آنقدر که در بحث ترتب و مشتق کفایه آخوند غوطه خورده اند در غدیر تنی به آب معرفت نشسته اند! این را همه هم قبول دارند و نیازی به استدلال و برهان لم و ان ندارد! طلاب حوزه ی الازهر و جوجه طلبه های وهابیت؛ از مصر تا نیجریه و از پنجاب تا عربستان کدامشان حتی نام غدیر را شنیده اند! در حوزه علمیه قم چند نفر را سراغ دارید که از جرعه آسمانی غدیر نوشیده و مثل صاحب الغدیر آرزوی اشک تا قیامت بر غربت غدیر را داشته باشد؟؟ پیاده روی غدیر از حرم تا جمکران و امثال این تظاهرات ها چنان ضروری است که گویی بسان تزیق نیمه جانی است بر پیکره ی اعتقادات!   جای تعجب است برخی پیاده روی غدیر را چون زینت نمای خانه دینی می دانند که از درون عنکبوت زده است!! و شگفت انگیز تر آن که با زبان بی زبانی مهر بدعت را بر این اصل اساسی زده و تولی و تبری را فرعی از فروعات معرفی کرده اند! در حالی که ظاهر و باطن دین غدیر است و حقیقت مهر و همدلی در سایه امامت است. * یادداشت منتشر شده در کانال نامه های حوزوی ]]> پیاده‌روی آیینی در عید غدیر Fri, 08 Sep 2017 07:35:15 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7497/