پایگاه تحلیلی خبری دین آنلاین - پربيننده ترين عناوين دیدگاه :: نسخه کامل http://dinonline.com/reflection/viewpoint Mon, 23 Jan 2017 20:25:17 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://dinonline.com/skins/default/fa/normal3/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری دین آنلاین http://dinonline.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری الف آزاد است. Mon, 23 Jan 2017 20:25:17 GMT دیدگاه 60 بلای فردی، بلای ملّی http://dinonline.com/doc/note/fa/7116/ طبق بررسی‌های قرآنی برخی علما(1)، از آیات قرآن کریم به دست می‌آید که ما دو نامه عمل، دو تکلیف و دو  ابتلا داریم؛ یکی در بعد فردی، و دیگری در سطح ملّی. یک وقت کسی عزیزش را از دست می‌دهد و خداوند او را بدین‌وسیله می‌آزماید یا به او تلنگر می‌زند، و گاهی یک ملّت عزیزش را از دست می‌دهد و مبتلا می‌گردد. آزمون ملّی پلاسکو این حادثه تلخ پیش‌آمده که دل همه مردم را به درد آورد، هم بعد فردی داشت و هم بعد ملّی. ابعاد فردی: ـ محکی برای صبر(ایستادگی) و شکیبایی خانواده‌های مصیبت‌زده؛ به ویژه خانواده‌های معظّم شهدای جان بر کف آتش‌نشان ـ تلنگری برای مسئولان آتش‌نشانی، شورای شهر، شهرداری و ... تا بسنجند و پاسخ‌گو باشند که چه قصور و تقصیری داشته‌اند و چه برنامه و اقدامی برای جبران در دست دارند. ـ بلا و عقوبتی برای کسبه و مسئولان مجتمع تجاری پلاسکو که با سهل‌انگاری و بی‌مسئولیتی‌شان، خودشان و چندین‌خانواده(که یک ملّت) را اندوهگین کردند. ـ فرصتی برای آن‌ها که از سر وظیفه دل به آتش زدند و به سوی او بازگشتند و مزد اخلاصشان را گرفتند، و کسانی که از این نسیم رحمت جاماندند. ابعاد ملّی: ـ مردم تهران، نتیجه بی‌تدبیری و بی‌مسئولیت‌شان در قبال ناامنی مکان‌های عمومی، سهل‌انگاری‌ها، نهی از منکر جدی نکردن نسبت به هجوم افراد متفرقه به صحنه حادثه و هم‌چنین دست کم گرفتن انتخابات شورای شهر را دیدند. ـ امّا دیگر مردم؛ آن‌ها هم به خاطر ناشکری نسبت به آن دسته از مسئولان خدمت‌گزار(که تعدادشان کم نیست)، از داشتن ده‌ها فرشته محافظ و مخلص محروم شدند. نتیجه آزمون حال باید دید که ما، به عنوان یک ملّت، تا الآن از این آزمون چگونه بیرون آمده‌ایم: ـ برخی از ما مردم، انگشت اتّهام(و نه سؤال) به سمت خدمت‌گزاران‌مان(که منتخب خودمان بودند) نشانه رفتیم. ـ برخی از ما مردم، شروع به قضاوت‌های عجولانه نسبت به «تمام» حاضران در صحنه حادثه و حتّی دست به دوربین‌ها کردیم(که خود، نیازمند یادداشتی جداگانه است). ـ برخی از ما مسئولان و رسانه‌ها، در این آب گل‌آلود، ماهی تسویه حساب‌های سیاسی خود را گرفتیم. ـ برخی از اقلیّت‌های مردمی، به عقده‌گشایی نسبت به بقیه ملّت که انقلاب کردند و پایش خون داده و ایستاده‌اند، پرداختند. ـ عدّه‌ای با مقایسه نادرست این حادثه با موارد (ظاهراً) مشابه خارجی، ناخواسته هویت ملّی را(به جای اصلاح) تحقیر کردیم. ـ برخی هم در برابر قضاوت‌های نادرست و عجولانه و اتّهامات واکنش نشان دادیم. ـ همه ما مردم با حادثه‌دیدگان هم‌دردی کردیم. ـ بعضی از ما تا پیش از فرو ریختن ساختمان و اوج گرفتن حادثه، ندانسته با بدبختی مردم ثبت خاطره کردیم. ـ بعضی از ما نتوانستیم احساس مسئولیت، هیجان و کنجکاوی‌مان را مهار کنیم و وضعیت امدادرسانی را سخت‌تر کردیم. ـ همه ما مردم، بی‌تفاوتی، بی‌احساسی، بی‌مسئولیتی و بی‌فکرهای عموم و مسئولان را سرزنش و تقبیح کردیم. عبرت ما می‌دانیم که خداوند در قرآن وعده داده که هر سال برای هر کسی آزمون سختی را در نظر می‌گیرد(2) و ملّت‌ها هم مانند افراد، چنین امتحان‌هایی را هر سال دارند و هیچ استثنایی از این سنّت الهی نیست. امّا در سال جاری و حتّی می‌توان گفت در سال‌های اخیر، تعداد مصیبت‌های ملّی‌مان در طول سال رو به افزایش است و این برای ما ایرانی‌ها باید نگران‌کننده باشد. ما در این بلای اخیر، اگر چه واکنش‌های خوبی هم داشتیم، امّا به نظر می‌رسد توفیق چندانی تا کنون نداشتیم و درس نگرفتیم. باز هم نفهمیدیم که آن چه خوردیم از بی‌مهری به خادمان مخلص و ناشکری امنیت در جمهوری اسلامی بود، و هم‌چنان به این بی‌مهری‌ها ادامه دادیم. گسترش استفاده از شبکه‌های اجتماعی مجازی هم در افزایش دامنه این بی‌مهری‌ها بی‌تأثیر نبود. ولی به هر حال خداوند برای انسان‌ها فرصت بازگشت با استغفار و اصلاح را قرار داده است؛ چه خوب است که توبه ملّی، و اصلاح ملّی کنیم: 1. با مسئولانمان مهربان باشیم و باور کنیم کارمندان بانک، مدیران دولتی، پزشکان، عالمان دینی و ... خدمت‌گزاران ما و از خود ما هستند؛ گر چه برخی از آن‌ها به اقتضای شهوت و وسوسه قدم کج برمی‌دارند، ولی نباید گناه یک نفر را به پای همه نوشت. 2. پس از هر حادثه، مشکل، نارسایی و یا هر گونه ابهامی، از مسئولان‌ «با جدّیّت و پیگیری» سؤال کنیم و مطالبه‌گر باشیم و از قضاوت و اتّهام و نیّت‌خوانی بپرهیزیم. 3. یادمان باشد که برای اصلاح هویت ملّی، باید خوبی‌های خودمان و دیگر ملّت‌ها را نشان داد و نیازی به تحقیر نیست؛ همان‌طور که برای تربیت کودک لازم نیست او را تحقیر کنیم و کافی است راه درست را به او نشان بدهیم. 4. نسبت به نیّات دیگران خوش‌بین و اهل تسامح باشیم، امّا نسبت به کار خودمان و دیگران اهل ماست‌مالی نباشیم. هر کدام کارمان را به بهترین نحو انجام دهیم، و اگر جایی قدم کجی دیدیم، بی‌تفاوت نباشیم و واکنش لازم(سؤال، نهی از منکر، گزارش تخلّف و ...) را داشته باشیم. پ.ن: در این شرایط نگاهی دوباره به این سخنان الهی لازم است: سوره بقره: فَاذْكُرُونىِ أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُواْ لىِ وَ لَا تَكْفُرُونِ(152) يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبرِْ وَ الصَّلَوةِ  إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابرِِينَ(153) وَ لَا تَقُولُواْ لِمَن يُقْتَلُ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتُ   بَلْ أَحْيَاءٌ وَ لَاكِن لَّا تَشْعُرُونَ(154) وَ لَنَبْلُوَنَّكُم بِشىَ‏ْءٍ مِّنَ الخَْوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَ الْأَنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ  وَ بَشِّرِ الصَّابرِِينَ(155) الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ(156) أُوْلَئكَ عَلَيهِْمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ  وَ أُوْلَئكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ(157) پانویس: 1. آیت‌الله شهید سیّد محمّدباقر صدر، حساب الأمة، مرکز نون، بیروت، 1433ق و آیت‌الله سیّد محمّدتقی مدرّسی، من هدی القرآن، دار محبی‌الحسین، تهران، 1419ق؛ ذیل آیه 28 جاثیه(وَ تَرَى‏ كلُ‏َّ أُمَّةٍ جَاثِيَةً  كلُ‏ُّ أُمَّةٍ تُدْعَى إِلىَ‏ كِتَابهَِا الْيَوْمَ تجُْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُون) 2. (سخن مفسیرین ذیل آیه) أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ في‏ كُلِّ عامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لا يَتُوبُونَ وَ لا هُمْ يَذَّكَّرُونَ (126/ توبه) ]]> دیدگاه Sun, 22 Jan 2017 20:09:59 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7116/ حوار استعلایی، به جای گفت‌وگوی همدلانه http://dinonline.com/doc/note/fa/7122/ عنوان کنفرانس آدمی را به این صرافت می‌اندازد که در این کننفرانس فحول و بزرگان اندیشه جهان عرب و ایران سخنرانی خواهند کرد و به ایراد مقاله خواهند پرداخت و برونداد این کنفرانس می‌تواند راه‌حلی اساسی پیشِ روی معضل بزرگ و تاریخی عدم امکان گفت‌وگوی ایران و جهان عرب بگشاید. با امید بسیار در کنفرانس بین‌المللی «گفت‌وگوهای فرهنگی ایران و جهان عرب در عرصه اعتدال و عقلانیت» حضور یافتم و با توجه به تعلق خود به جهان عرب و آشنایی‌‌ام با محافل دانشگاهی و حوزوی ایرانی، انتظار داشتم در این کنفرانس دست‌کم نیمی از شخصیت‌ها از جهان عرب باشند اما آنچه من در این کنفرانس دیدم حضور و مشارکت اقلیتی و در حد پنج تا ده درصدی بود. اکثر سخنرانان ایرانی وقت محدود خود را رعایت نمی‌کردند و گاه سخنان آنان برای مخاطب آشنا به مسائل ملال‌آور بود. اما سخنرانان جهان عرب نیز که از اکثر جهان عرب نبودند و از کشورهای مهم عربی مانند مصر و عربستان در میان آنان حضور جدی نداشتند و دیگر سخنرانان عرب نیز از سطح بالایی در میان اندیشوران عرب برخوردار نبودند. انتظار می‌رود این دست کنفرانس‌ها که در نظر دارند رابطه ایران و جهان عرب را بهبود بخشند از جایگاه استعلایی به مسئله و توزیع میهمان و کارشناس نگاه نکنند، چنانکه انتظار می‌رفت در این سطح از کنفرانس‌ها امکان ارتباط و گفت‌وگو به شکل صریح و دوجانبه بین کارشناسان و شنوندگان وجود می‌داشت. چکیده مقالات ارائه شده به این کنفرانس نیز وضع مناسبی ندارد. در حدود شصت چکیده به این کنفرانس ارائه شده است، اما در این میان نویسندگانی که به جهان عرب تعلق دارند شاید به اندازه انگشتان یک دست هم نیستند. به‌گمانم این دست کنفرانس‌ها ممکن است بازخوردی معکوس داشته باشد، چنانکه در کنفرانس وحدت اسلامی نیز داستان شبیه همین است.     ]]> دیدگاه Mon, 23 Jan 2017 11:59:48 GMT http://dinonline.com/doc/note/fa/7122/